helemaal zoals ze is. De  overlevingsmechanismen die ze in al haar levensjaren heeft opgebouwd en in stand gehouden, vallen steeds meer weg.

Alweer, in deze vergevorderde fase van haar ziekte, maakt het veel en gemengde gevoelens los. Het lijden van mijn moeder, dat gun ik haar natuurlijk niet. Dat gun je geen mens! Toch is het niet anders. Gelukkig kan ik het nu accepteren zoals het is. Soms maakt het me wel verdrietig, mijn spontane vrolijke moeder die nu ineengeschrompeld in een rolstoel zit.

Wat me de laatste tijd echter het meest verrast en verbaast, is dat ze zo ontzettend lief is. Vervelende dingen en moeilijke gevoelens kropte ze altijd op, daar was geen plaats voor. Tijdens haar ziekteproces en zeker na het overlijden van haar man, mijn vader, maakte ze regelmatig vervelende opmerkingen. Daarin kwamen – denk ik - haar boosheid, verdriet, machteloosheid tot uiting. Ze kon waarschijnlijk niet anders.

Nu is ze lief, ze houdt zich niet groot. Als ze wakker is, drijft ze heen en weer tussen verschillende werelden. De enorme kracht die ze had om steeds maar door te gaan wat er ook gebeurde, is nu nodig om nog haar lichaam aan de praat te houden en enkele activiteiten te doen.

Wat is het mooi. Zo puur! Het bij elkaar zijn is kort en gesprekken vaak eenzijdig. En toch…. Zo liefdevol, zo waar, zo zonder maskers of muren. Mam dank je dat we dit nog mee mogen maken!