Zo’n vier jaar geleden vertelde een hypnotherapeute me “als je nu niet kiest, blijf je in een achtbaan”.
Gekozen heb ik, maar waarvoor?

Wat als ik niet had gekozen? Een “als-vraag” is natuurlijk heel gevaarlijk maar ik zie om me heen een wereld vol van mensen die niet kiezen. Waarschijnlijk zijn ze zich niet bewust van de keuzes die ze hebben of de mogelijkheden die er zijn, zitten ze “vast”. De natuur heeft een bijzondere manier om lessen te geven. Iedereen heeft gehoord van voorbeelden van vrouwen die mishandeld of misbruikt worden door hun vader en vervolgens meerdere malen een partner kiezen die hen ook misbruikt. De geschiedenis blijft zich herhalen. Zo gaat dat ook op andere terreinen. Bij jou niet? Kijk dan maar eens goed! De achtbaan heeft daarmee te maken: steeds weer zich herhalende patronen en problemen, als het één opgelost lijkt, komt volgende. Je schiet alle kanten uit zonder dat je enige invloed hebt op wat er gebeurt. Dat gaat door tot je ervan leert.

 

De natuur zoekt altijd balans en herstel, zo ook dus bij mensen, bij ons. Evenwicht! Zolang je vast houdt aan je oude patronen, angsten en overtuigingen, blijf je als het ware tegen het evenwicht vechten. Die patronen, angsten en overtuigingen waren nodig om te overleven, om je staande te houden. Dat is nu niet meer nodig. Het is tijd om naar evenwicht te gaan! Het proces van naar evenwicht groeien is confronterend, emotioneel, spannend, eng maar ook ontdekking, lichtpuntjes, verwondering, trots en grenzen verleggend.  Als een spookhuis waar je  doorheen loopt, je eigen spoken onder ogen zien. Donker met af en toe lichtflitsen, onverwachte verschijningen, mist, een vleugje humor en aan het einde… de uitgang, licht en opluchting.

 

Voor mij was er eigenlijk geen keuze meer. De eerste, enge stappen in het spookhuis waren al gezet. De achtbaan had ik wel gehad, ik had er zo’n buikpijn van. Het spookhuis dan dus maar, keer op keer weer. De spoken van het verleden onder ogen zien en verjagen. Kennismaken met de werkelijkheid, mijn werkelijkheid. De spoken bestaan alleen in mij. De tochten door het spookhuis worden korter en korter met meer diepgang. De helderheid bij de uitgang steeds groter. Verwondering, trots, opluchting en vreugde, heerlijk! Wat heb jij gekozen? Of sta je nog voor de keuze? Achtbaan of spookhuis?