Een bezoek aan mijn moeder vandaag maakte liet mij zien hoe het is om gevangen te zijn. Gevangen in je eigen lijf, gevangen in je eigen leven. O, zo graag wil ik haar uit haar gevangenis bevrijden. Haar leiden naar een uitweg, de laatste uitweg in dit leven.

Dankzij haar heb ik me uit mijn eigen gevangenis verlost. Door naar haar te kijken, door haar beperkingen te zien, door haar als spiegel te gebruiken, kon ik groeien. Na het overlijden van mijn vader pakte ik mijn “jeugdrol” weer helemaal op. Overal voelde ik me verantwoordelijk voor. Een echte mantelzorger. Haar gevangenis was mijn gevangenis. Haar gevangenis was inmiddels al lang fysiek duidelijk, eigenlijk al heel mijn leven. Reuma en later ook PSP – een vorm van parkinson. Die PSP hield haar steeds meer letterlijk gevangen door de fysieke beperkingen die eruit voort kwamen. En mijn moeder, ze was een spiegel voor mij. Dat waar ik voor weg was gelopen toen ik eindelijk kon, daar werd ik minstens één keer per week mee geconfronteerd.

Boosheid, frustratie, verdriet, bitterheid, onzekerheid, angsten, overtuigingen. En vast nog veel meer…. Wat was het een gevecht. Een gevecht tegen mijn verleden en ook tegen de spiegel van mijn moeder. Ik zag mezelf in haar en dat voelde zwaar, heel zwaar. Net als veel kinderen zei ik regelmatig dat ik nooit zo zou worden! Haha!

De gevangenis van mijn moeder is niet meer mijn gevangenis. Ik heb in de spiegel gekeken. Keer op keer, steeds weer. En steeds zag ik iets anders. Ik zag in de spiegel ook dat er voor mij mogelijkheden waren om het anders te doen. Ik ben dankbaar voor haar en wat ze heeft gedaan. Ze heeft al haar vermogens ingezet om zo goed mogelijk te zijn voor mij en alle andere mensen in haar omgeving, op haar manier. Ik ben haar dankbaar daarvoor. En ik zie ook haar kracht, haar flexibiliteit, haar inzet, zo mooi.

Het mooiste moment was afgelopen vrijdag toen ik als gevolmachtigde haar huis mocht verkopen bij de notaris. Ik werd aangesproken, letterlijk, in de plaats van mijn moeder. Dat gaf een bijzonder gevoel. En later besefte ik dat op dat moment ik had gevoeld dat we één waren, niet afgescheiden maar één. Zoals we allemaal één zijn. Een groots gevoel, een bijzonder besef!