nemen een belangrijk thema in mijn leven.

Eén van mijn broers woonde door zijn fysieke en verstandelijke  handicap in een instelling, dat was al toen ik geboren werd. In de weekenden kwam hij thuis en zondags ging hij natuurlijk weer weg. Vreselijk vond ik dat! Ophalen wilde ik wel, wegbrengen nooit.

Ik was 7 jaar en mijn oudste broer ging op kamers wonen in Utrecht. Nog meer afscheid. zeker omdat wij, ondanks het leeftijdsverschil van 10 jaar, een goede band hadden met elkaar.

Afscheid was voor mij iets met zware lading. Gaf mij het gevoel dat ik verlaten werd, achtergelaten, alleen.

Daardoor werd ik een zogenaamde plakker, bij feestjes, bij bezoeken van mensen. Nooit kon ik weggaan, bang om iets te missen, geen afscheid kunnen nemen van het moment. Pas nu besef ik waarom. Voor mij bleef bij weggaan  altijd een gevoel van leegte achter, een gemis.

Afscheid kan echter ook mooi zijn. Het geeft ruimte voor iets nieuws, voor ontwikkeling.  Zonder afscheid is het leven onmogelijk. Afscheid mag worden gevierd, met een lach en een traan.  Afscheid wordt  nu iets moois, een teken van leven en groei. En ook van samen delen als het afscheid verdrietig is. Het verdriet dat ik altijd voor mezelf hield, laat ik nu zien en kan ik delen met anderen. Het mag er zijn.

Wat oud is of wat niet meer nodig is of mensen die hun rol in hun eigen of in jouw leven hebben “uitgespeeld”, kan worden losgelaten. Afscheid om nieuwe mogelijkheden te creëren!