Hoe vaak heb ik gedacht om een brief of een mail te schrijven, een gesprek aan te gaan. En het dan toch maar niet gedaan. Met argumenten als “het heeft toch geen zin”, “ze luisteren toch niet naar mij” bij voorbaat al de strijd opgegeven. Slikken! Deze keer mooi niet!

Wat heb ik vaak geslikt. Zo verschrikkelijk vaak, geslikt, gewoon omdat ik dacht dat het geen zin zou hebben om actie te ondernemen. De laatste tijd gaat het dan vooral om situaties waarin anderen “deskundig” zijn of waarin ik dat verwacht. Een soort machteloosheid maar ook moedeloosheid komt dan over me heen. Kijk ik dan door zo’n andere bril?!

Zo heb ik me de afgelopen weken vreselijk opgewonden over de wijze waarop het afscheid van groep 8, van mijn zoon, was georganiseerd. Met name de laatste twee weken waren werkelijk volgepropt met drukke en deels spannende activiteiten. Een greep uit de activiteiten:  4x musicaluitvoering, EHBO-examen, 3 dagen buitenschoolse activiteiten met onder andere een dag zwemparadijs en ter afsluiting een afscheidsavond die tot ca. 23.30 uur duurde! Zelfs als mijn zoon niet extra gevoelig was geweest nog veel te veel. Een ware uitputtingsslag. Het dieptepunt was nog wel dat ik mijn zoon de laatste avond rond 22.30 uur uitgeput naar huis heb moeten brengen en in bed heb gelegd. Het laatste afscheid kon hij van moeheid niet meer meemaken! Ik heb er nog steeds geen woorden voor, dit raakte mij zo diep in mijn moederhart!

 Gedurende die weken kon ik natuurlijk niet meer zoveel veranderen aan de situatie. Het programma was ook pas laat bekend. Schade beperken voor mijn zoon, dat heb ik gedaan. Thuis, waar het kon, rust in bouwen.

Vanavond heb ik een nette brief gestuurd naar de basisschool. De eerste emoties heb ik laten bezinken. Al bijna was daar weer het stadium van “laat maar zitten, het is nu toch al gebeurd”. Vandaag dus de drempel over gegaan. Ik laat mijn stem horen, laat weten dat dit pedagogisch echt niet kan en dat het ook niet nodig is. Met minder kan het ook leuk zijn, leuker is mijn overtuiging! En nu ga ik er maar vanuit dat de directeur en leerkrachten luisteren en alternatieven in overweging gaan nemen. Niks “laat maar zitten”!