De reünie van mijn middelbare school is alweer bijna 5 jaar geleden! Gisteravond kreeg ik nog een mail van een oud-klasgenoot dat mijn verhaal indruk heeft gemaakt. Bijzonder om dat te lezen maar wat maakt het zo? Toch dat stukje erkenning?
Een reünie – een plaag voor velen en voor sommigen geweldig! O, wat heb ik destijds zitten twijfelen “zal ik gaan, zal ik niet gaan”. Niet moeilijk om te raden dat mijn schooltijd verre van geweldig was. Toch heb ik besloten om wel te gaan en te kijken of ik daarmee die moeilijke periode uit mijn verleden af te sluiten.
Op mijn 6e begon het…. Pesten… Een simpel voorval op een klimrek en het begon. Schelden, niet mee mogen spelen, uitlachen, als laatste gekozen worden bij de gym (terwijl ik goed was in sport!), getackeld worden, dat soort dingen. De hele schooltijd ging dat door, wel met ups en downs omdat ik het “geluk” had dat er een ander, groter pestslachtoffer was. Ik kan me niet herinneren dat ik er thuis wat van heb gezegd in die tijd. Later in ieder geval wel maar mijn moeder vond het onzin, ik verbeelde het me.
De middelbare school werd veel erger! Eerst de onderbouw, waar ik totaal geen aansluiting had. De middagpauze duurt lang als je helemaal alleen ergens je boterhammetje eet. Van ellende ging ik maar koeken verkopen in de pauze, dan had ik tenminste wat te doen en aanspraak, over koeken. In die tijd heb ik wel thuis gezegd dat het niet goed ging. Uiteindelijk besprak mijn moeder het met mijn mentor. Hij zag echt niet dat ik het moeilijk had. En mijn roep om hulp werd naar het land der fabelen verwezen.
De bovenbouw, 4 HAVO, het ergste jaar ooit, voor mij dan. Ik dacht opnieuw te kunnen beginnen omdat ik naar een andere locatie ging met veel onbekende leerlingen. Helaas… ik had tijdens het introductiekamp de verkeerde persoon in vertrouwen genomen. Daarna werd ik volledig, echt volledig genegeerd. Ik was nog liever in elkaar geslagen denk ik. Als ik bij een groepje klasgenoten in de buurt kwam, draaiden ze demonstratief hun rug naar me toe. Geen communicatie mogelijk. Dat jaar ben ik niet veel op school geweest. Spijbelen, ziektebriefjes vervalsen, doen alsof ik ziek was… alles om er maar niet te hoeven zijn. Als ik er wel was: slapen in de klas, onverschillig doen, klieren totdat ik de les uit werd gestuurd. Niemand van de volwassenen die ook maar bedacht dat dit gedrag helemaal niet bij me paste. Het enige dat er gezegd werd “ach, het is een vervelende klas”.
Na dat jaar keerde toen heel langzaam het tij. Ik kwam in een fijne klas en kreeg weer wat aansluiting. Dat was natuurlijk moeizaam omdat mijn zelfvertrouwen en vertrouwen in de medemens wel echt tot een minimum was gedaald. Stapje voor stapje heb ik mijn leven weer opgebouwd. Nu ben ik de 40 voorbij, ik heb een mooi leven. Wat ik heb meegemaakt, heeft mijn hele leven beïnvloed tot de dag van vandaag.
De reünie heeft mij opgeleverd dat ik de confrontatie aanging met dat “verschrikkelijke jaar” en dat het grootste “pestmonster” ook maar een gewoon mens bleek te zijn. Twee klasgenoten van de lagere school die uit zichzelf hun excuses aanboden voor wat ze hadden gedaan. Erkenning! Want ergens was ik misschien toch mijn moeder gaan geloven en gaan twijfelen of het nou werkelijk zo erg was. De reünie was geen plaag, het was een bijzondere dag voor mij en dus ook voor enkele oud-klasgenoten. Voor mij een onderdeel van mijn verwerkingsproces, voor hen....?
