|
Daar zit ik dan, achter mijn tablet. Bizarre maanden achter de rug. Maanden van afscheid, afsluiting en afronding. AF. Wat is er dan AF? En vooral: wat komt erna?
Mijn werk beëindigd, mijn moeder overleden, de school van mijn zoon gesloten wegens een ontuchtzaak. Mijn wereld is geheel veranderd. Mijn wereldbeeld is nog meer veranderd. Ik sta sterk, sta in mijn kracht, meer dan ooit. Wat er ook gebeurt om mij heen, ik kan vertrouwen, ik heb vertrouwen. Dat is AF. Zelfs mijn huis is opgeruimd, al het oude, het kapotte, het ongebruikte. Het is niet meer nodig. Ik verdien spullen die heel zijn, die mooi zijn. Versleten, kapot mag de deur uit. Het is AF!
Langzaam maar zeker komt er ruimte voor het nieuwe. Heerlijk om te zien, te voelen, te beseffen. Maar wat is het ook confronterend. Want het oude is er niet meer. Het is dood, letterlijk of figuurlijk. Herinneringen zijn er, gelukkig. Er is geen weg terug, iedere stap is nieuw. Ik heb een nieuwe rol in mijn gezin door het overlijden van mijn moeder. Mijn zoon gaat volgende week naar een nieuwe school. En ik zet nieuwe stappen. Er is niet ineens werk en inkomen voor 24 tot 36 uur. Er is niet ineens, plof, een andere invulling. Alles is nieuw. Door alle gebeurtenissen in de voorgaande maanden heb ik niets kunnen plannen. Dat was ook niet de bedoeling. Het had wel een veiliger gevoel gegeven, een houvast. Ik ben helemaal op mezelf teruggeworpen, kan niet anders dan uitgaan van mezelf. Als ik ga plannen of hard wil werken, lukt het niet. Cursuslocaties zijn niet beschikbaar, computerverbindingen vallen weg etc. Bizar. Er zit niets anders op dan iedere dag nemen zoals het komt, mijn intuïtie volgen. Moeite doen werkt averechts. Deze blog mocht wel, dus dat is dan goed.
Af en nieuw.... Een nieuw blad dat mag worden gevuld. Het oude is vol, is AF en wordt bewaard in mijn hart. Af en toe vloeit er nog een traan, zoals nu, in het besef dat een periode is afgesloten. Het vechten, het knokken, het lijden, de pijn, de angst van 40 jaar, het is AF. Een lach en een traan. Het is mooi dat het af is. Mijn leven, mijn ervaring heeft nu een andere kleur gekregen, het zwarte heeft kleur gekregen. Deze kleur neem ik mee op weg naar het nieuwe. En wat het nieuwe ook mag worden, het heeft kracht en het heeft kleur en heel veel liefde. Stap voor stap, en vast soms met grote sprongen, huppelend misschien wel, ga ik het nieuwe tegemoet. |
