Ik heb keihard gewerkt. Ik heb zo’n beetje al mijn angsten onder ogen gezien en mijn pijn en verdriet uit het verleden, patronen en overtuigingen getransformeerd en geheeld. Ik heb me leren afschermen voor invloeden van buitenaf. Alle vooroordelen en oordelen van mezelf en anderen aan de kant gezet en erkend: ik ben hoogsensitief en helderwetend, - ziend en –voelend. Ik ben een engel. Ik ben sterk en onafhankelijk. En ik durf ervoor uit te komen ook!

En… ik leef nog steeds. Mijn partner heb ik nog, mijn vrienden, mijn familie, mijn werk. Meer vrienden heb ik gekregen, zowel aardse als spirituele. Ach, natuurlijk zijn er in mijn omgeving mensen die me niet begrijpen, die waar ik mee bezig ben “zweverig” vinden. Grappig, aardser dan nu ben ik nooit geweest. De wereld ziet er anders uit, op dit moment ook letterlijk want er ligt sneeuw.

Nu zit ik dit te typen en tegelijk te denken: “wat is nou de kern van dit verhaal?” Het is het besef dat ik heel ben en gewoonweg niet weet wat ik ermee aan moet. 41 Jaar heb ik met veel ballast rondgelopen. Het is vreemd om te beseffen dat die ballast er niet meer is. Net een zware rugzak die je na een lange wandeling af doet . Je voelt direct verlichting maar ook nog een tijdje waar de rugzak heeft gezeten. En sommige plekken zijn beurs geworden door het dragen ervan. Die hebben meer tijd nodig om te herstellen van het dragen van de last.

Conclusie: het is nodig om even de tijd te nemen om te wennen dat ik de rugzak heb afgedaan. Wennen dat ik niet meer hoef te sjouwen, geen zware lasten meer hoef te dragen. Genieten van het lichte gevoel. Buiten straalt het, blauwe lucht, fris en zonnig, sneeuw op het gras! In mij straalt het, ik mag genieten!