Laatst ontving ik een mail van de nieuwe dirigent van ons koor. Daarin meldt hij dat we een nieuw kerstnummer in de grondverf gaan zetten. Dat een heel aantal nummers al goed in de grondverf staan en dat we nog tijd genoeg hebben om te schuren, plamuren en te lakken. Grappig om te lezen, zo net voordat ik zelf kozijnen en plinten van mijn praktijkruimte in de lak ging zetten. De metafoor van verbouwen is in mijn leven veel langs gekomen. Boeiend hoe een verbouwingsproces langs je leven(sproces) gelegd kan worden. Hier een eerste blog erover.

Als opgroeiend kind had ik nauwelijks zelfvertrouwen. Gerelateerd aan verbouwen en klussen: mijn vader gaf niets uit handen, deed alles zelf omdat het anders niet goed genoeg gedaan werd. Hij hanteerde een enorm hoge standaard voor alles. Tot mijn 18^e had ik nog nooit een kwast of roller in mijn handen gehouden om een muur of iets anders in huis te verven! Centrale boodschap die ik kreeg: ik kan alleen mezelf vertrouwen, een ander niet.

De eerste kennismaking bij de familie mijn huidige echtgenoot was daarom wel heel bijzonder. Ik ging met hem naar zijn oudste broer die aan het klussen was in hun nieuwe huis. Daar kreeg ik direct een roller in mijn handen geduwd, “help maar mee”. Schokkend, iemand gaf mij vertrouwen en dat terwijl ik “niets kon”. Die roller heb ik maar aangepakt. Een eerste, onzekere en onwennige, stap naar vertrouwen krijgen in mezelf.

In ons huidige huis hebben we een grootschalige verbouwing lopen. Deze is duurt al enkele jaren. In eerste instantie hebben we afgesproken dat mijn man het klussen en alles wat daarbij hoort voor zijn rekening zou nemen en ik de rest (kinderen, huishouden, boodschappen etc.).  Op zeker moment kwam de klad in het klussen en bleef de afwerking stil liggen. Ruim een maand geleden besloot ik om de kwast maar zelf ter hand te nemen. Steeds zeggen dat het niet op schoot met klussen, begon me aardig de keel uit te hangen. Inmiddels had ik ook het vertrouwen in mezelf om het te proberen.

Zelf het initiatief en verantwoordelijkheid nemen zonder slachtoffer of redder te worden. Gewoon doen en leren. Vragen als ik het even niet weet. Handen uit de mouwen, goed voorbereiden en aan de slag. Het mooie is dat ik nu ontdek dat ik wél kan klussen, ook als het soms even wat lastiger wordt. Dus al die jaren had ik mezelf wijsgemaakt dat ik het niet kon en deed ik het niet. Nu geniet ik ervan, het is zo mooi om met je handen te werken.

Conclusie: je kunt meer dan je denkt! Probeer het en je weet het!