Hier kun je een liedje beluisteren dat ik al lang geleden voor nijn moeder heb geschreven. Tot de dag van vandaag rookt ze nogal veel.

Dit moet in het begin van de relatie geweest zijn in 2003, toen ze vanuit de auto kenbaar maakte dat ze met me wilde vrijen. Blijkbaar was ik er in geslaagd om, na vele teleurstellende ervaringen, haar lichaam weer in vuur en vlam te zetten: iets om voor altijd trots op te blijven.

8 november 2019
Als ik dit afluister, voel ik me bevestigd in wat ik altijd geweten heb: dat ik een deel van het nieuwe zelfbewustzijn dat ik aan mijn eerste lief ontleende, namelijk dat onvoorwaardelijke genegenheid mijn deel kan zijn, aan Ida heb doorgegeven; zo groot en deelbaar is het voor me geweest. Het heeft Ida, mede aan het studeren gezet en haar gebracht waar ze nu is. Ze mag het vergeten zijn en me welbewust over het hoofd zien; ik heb haar een deel van de gulheid doorgegeven, die ikzelf heb ervaren, niet in onvoorwaardelijkheid, maar in de erkenning van en de waardering voor haar vrouwelijkheid. En dat is vandaag nog zo.