Daar stond ik ineens vanmorgen, met tranen in mijn ogen aan het aanrecht. Tussen alle bedrijven door kwam ineens een inzicht dat me diep raakte. Net man en zoon weggebracht naar het theater, waar mijn zoon een optreden had. En vlak voordat ik mijn dochter op ging halen van een logeerpartijtje om snel samen naar het theater terug te gaan om te luisteren naar het concert.

Als kind zat ik uren liedjes te draaien en mee te zingen. Buiten spelen en ravotten waren ook favoriet. Sporten deed ik ook heel graag en fanatiek. Waar bleven al die geliefde activiteiten in mijn puberteit en als volwassene? En hoe is dat bij jou?

Zeg jij (bijna) altijd ja? Geef je direct antwoord als iemand iets aan je vraagt? Neem je werk mee naar huis terwijl je eigenlijk toe bent aan ontspanning? Zeg je dat je het wel even regelt en heb je daar meteen spijt van? Kortom: heb je moeite met grenzen stellen?

De reünie van mijn middelbare school is alweer bijna 5 jaar geleden! Gisteravond kreeg ik nog een mail van een oud-klasgenoot dat mijn verhaal indruk heeft gemaakt. Bijzonder om dat te lezen maar wat maakt het zo? Toch dat stukje erkenning?

Kennelijk uitzichtloos…. De situatie waarin ik me bevind. Het lijkt wel of ik in een kringetje blijf rondlopen en dat bevalt me helemaal niet. Frustratie en boosheid steken de kop op. Zo hard gewerkt aan mijn ontwikkeling en me bevrijd voelen… en toch ook niet.