Privacy en Social Media op gespannen voet

Af en toe dacht ik er wel eens aan: “zou Stien nog leven?” De laatste keren dat ik haar gebeld had, wist ze niet meer wie ik was en had ze me verward met haar zoon. Dat was al zeker driekwart jaar geleden en Stien had een ernstige vorm van Parkinson en op dat moment een levensverwachting van een paar jaar.
Na die tijd trok ik de stoute schoenen aan en belde ik mijn ooit beoogd schoonzus Clara om te informeren naar Ine’s gezondheid.

Met voorgenomen schoonzus Clara heb ik altijd prima kunnen opschieten; eigenlijk de enige binnen de kring van het gezin Dijkstra met wie ik werkelijk contact had. Cara vertelde mij dat Stien inmiddels op een gesloten afdeling was geplaatst: “Stien was zelfstandig naar de pinautomaat gegaan, met de rollator gevallen en in het verzorgingshuis afgeleverd door een eerlijke vinder. En zulke dingen zijn meerdere keren voorgekomen”. Ik had medelijden met die sterke vrouw die Stien ooit moest zijn geweest voordat ik haar leerde kennen als vriend van dochter Ida. Stien was oprichtster van een vrijwilligersorganisatie omdat dat de enige manier was om aan de juiste zorg voor zoon Herman te komen, jongere broer van Ida en geboren met een verstandelijke beperking. Hierover is zelfs nog een webpagina uit 2004 te vinden met Stien’s volledige naam erin.

Verder de viering van het 25-jarig bestaan van de organisatie waarvan zij aan de wieg stond en waar zij in het zonnetje werd gezet:

Overlijden
“Wil je me het me laten weten als Stien komt te overlijden”, vroeg ik schuchter. De vraag klonk me vreemd in de oren. Clara zou hem evengoed kunnen uitleggen als misplaatste nieuwsgierigheid als oprechte belangstelling voor Stien en het gezin Dijkstra. “Dat moet ik met je ex overleggen en die wil echt geen contact neer met je sinds je het hebt uitgemaakt”.
“Als je vindt dat je het me niet kunt vertellen, doe het dan maar niet. Ik wil je niet in problemen brengen binnen het gezin van Ida”. Ik had er geen vertrouwen in dat de dood van Ida’s moeder haar zou kunnen vermurwen de contactstilte te verbreken. Ida had me ooit eens verteld, hoe ze verstek had laten gaan toen een jongen met wie ze bevriend was op sterven lag. Ze had Pieter meegedeeld dat ze er niet voor hem kon zijn, omdat ze alle tijd voor zichzelf en haar dagtherapie nodig had. Wel had ze gedurende onze hele relatie van 7,5 jaar een portretfoto een dromerige jongen in het zicht staan, die bij mijn komst van het nachtkastje naar haar werkkamer verhuisde. Op het nachtkastje kwam een foto van mij te staan; iets dat me benauwde. Mijn foto zou me voor altijd aan Ida en haar huis binden, ook als ik er niet was. De dood van Pieter was niet genoeg geweest om over haar eigen sores heen te stappen, waarom zou de dood van Stien, dochter Ida dan aanleiding geven om de contactstilte met mij te doorbreken?

Rouwkaart
Ik ging er maar vanuit dat Clara tenminste zou voorstellen om me een rouwkaart te sturen als Stien overleden zou zijn.
Ze overleed op 23 november en ik kwam er ruim twee maanden later achter via Twitter en een krantenadvertentie. Ida had dus geweigerd mij op de hoogte te stellen, want ik kon me niet voorstellen dat Lara me vergeten was.

OVERLIJDENSBERICHT:Gisteren ontvingen wij het treurige bericht dat Stien Dijkstra-Groenenberg, oud-voorzitter van “Vereniging “Iedereen Kansrijk” op zondag 23 november in haar verzorgingshuis op 74 jarige leeftijd is overleden. Ine was de weduwe van Jan Dijkstra (haar opvolger bij Thuishulpcentrale Eindhoven, die op zijn beurt vice-voorzitter van onze bestuurlijke eenheid was. Stien heeft bij de opbouw van de vereniging “Iedereen Kansrijk” in de beginjaren een enorm belangrijke rol gespeeld tot haar gezondheid het helaas niet meer toeliet. Bestuurders van dit formaat, zo betrokken en actief zijn met een lampje te zoeken. Wij zijn daarom dankbaar voor de energie en resultaten die haar inzet voor onze vereniging heeft gehad. Wij wensen haar kinderen, schoon- en kleinkinderen veel sterkte met het verlies.Namens het bestuur van “Iedereen Kansrijk”

Ida Dijkstra in Google
Loslaten is geen goede eigenschap van mij en dus had ik de volgende Google Alert aangemaakt: “Ida Dijkstra”. Door de aanhalingstekens zoekt Google alleen op de volledige voor- en achternaam en stuurt mij idealiter een e-mail met een link naar alle webpagina’s waarop de naam: Ida Dijkstra verschijnt. Maar dit werkt maar half. Af en toe typte ik de naam Ida Dijkstra ook in de Google-zoekbalk, en naast de geijkte genealogische resultaten die van zowat elke familienaam op Internet staan en de nepadvertentie: “Wanneer overlijdt Ida Dijkstra”, kreeg ik dan allerlei sites te zien waarvoor Google nooit een Alert had gestuurd. Het ging met name over haar activiteiten als zzp-er voor kinderen in de basisschoolleeftijd. Tijdens onze relatie had ze daarvoor plannen. Nu verschenen de resultaten op allerlei startpagina’s. Knap vond ik dat, maar een eigen site vond ik niet, haar presentatie op Linkedin was mondjesmaat en een Twitteraccount stond niet op haar naam. Jammer, want zo kwam ik nauwelijks te weten hoe het met haar ging. Wel nam het aantal zzp-links na afloop van onze relatie gestaag toe, waaruit ik afleidde dat in elk geval enige activiteit ontplooide als kleine zelfstandige.

Stoplichtcarrière
Tijdens de relatie was haar werkzame leven een “stoplichtcarrière”, waardoor ik me geroepen voelde om onze gezamenlijke activiteiten als concertbezoek en vakanties in belangrijke mate te betalen. In het laatste jaar van ons afnemend aantal samenkomsten, kreeg ik de overtuiging dat dat nooit zou ophouden. Ida was zoekende wat ze nu echt graag wilde in het leven en ikzelf ook. Toevallig kreeg ik tijdens die zoektocht per uur beter betaald voor het werk dat ik deed dan zij. Zag ik werk behalve als inkomstenbron, ook nog als leerschool en collegiale ontmoetingsplek; Ida leek uitsluitend te werken, om haar vaste lasten te kunnen betalen en een heel klein beetje meer. Ze was liever creatief bezig.

Olievogel
Dat was één van de weinige interessante Alerts die ik ooit op naam van “Ida Dijkstra” kreeg: dat ze twee maanden exposeerde in buurthuis “Het Baken”. het laatste dat ik van haar werk kende hing in olieverf bij haar thuis, vooral mensfiguren in gedekte kleuren. Eén schilderij staat me in het bijzonder bij: een aantal vogels vliegen naar de zon, maar eentje ligt op de rand van het schilderij met dikke staart en pootjes en snaveltje omhoog. Dood? Lijkt me niet, ik heb wel eens een dode meeuw zien liggen in de duinen en duiven geschoten. Zo statig bij leven, krimpen de dieren ineen als het leven geweken is. Kijkt hij verlangend op naar zijn vliegende soortgenoten? Moet wel.
Ik was razend benieuwd naar de creatieve progressie die ze geboekt moest hebben tijdens de opleiding culturele vorming waaraan ze begonnen was in het laatste jaar van onze relatie.

Uitgemaakt
Helaas brachten we vanaf de start van haar opleiding (eindelijk iets wat ze echt leuk vond) steeds minder tijd met elkaar door en ik begon te vrezen dat zij ten laatste na afloop van de opleiding een eind aan de relatie zou maken. Omdat ik in de loop van dat jaar steeds minder aan haar had, heb ik de eer aan mezelf gehouden en het uitgemaakt.

Geen contact
Naar buurthuis “Het Baken” ben ik gegaan en werd ongelooflijk verrast door de prachtige schilderijen die er hingen. De werken bleken van iemand anders. Ida had haar expositie enkele dagen eerder opgebroken. Uitleg van de gebouwbeheerder kwam erop neer dat een schilderij fout was opgehangen en gevallen. Met het voorstel om alle schilderijen voor de veiligheid op de grond tegen de wand te zetten, was Ida niet akkoord gegaan. Jammer, jammer. Bij thuiskomst vond ik een mail als reactie op mijn verzoek mij toe te voegen aan haar Linkedin-contacten.

Ida’s reactie, die mijn mail ontving op een moment dat ze gepikeerd moet zijn geweest over een mislukte expositie:
“Ik begrijp dat je me nog steeds volgt en het roept irritaties bij me op. Dit brengt niets.
Ik ben hier vorig jaar heel duidelijk over geweest. Ik wil geen contact meer met je, wens je verder al het goede.”.

Overlijdensadvertentie
En Ida heeft zich aan de contactbreuk gehouden. Maar het lot van mijn beoogde schoonmoeder liet me niet los. Dus ben ik gaan Googlen. Het invoeren van de naam “Stien Dijkstra” leverde een dagbladadvertentie op waarop de datum van overlijden stond. Achter Ida’s naam als afzender stond gelukkig niet de naam van een nieuwe vriend en achter die van haar broers en zuster stonden de mij bekende namen: Clara, Robbert, Stine en Nicky. Achter “Ida”: niets. Geen vriend; wat voelde als een opluchting. Ik geen vriendin, jij geen vriend, dat is rechtvaardig. Geen van de namen uit de rouwadvertentie leverde in Google een treffer op naar meer informatie, behalve die van zus Mariël een verwoed Twitteraar, met, naar eigen zeggen, 1000 volgers. En dat met het debiteren van vrijwel uitsluiten gezinsbeslommeringen. En een weblog heeft ze ook nog. Op het weblog doet ze uitvoerig uit de doeken waarom haar moeder naar een gesloten verpleegafdeling moest.

Nieuwe baan
Op Twitter nog meer interessante informatie. Ik had het aantal relevante links en zoekresultaten op de naam “Ida Dijkstra” in de voorbije maanden gestaag zien dalen en vermoedde daarom dat ze werkloos thuis zou zitten: geen beweging in de echte wereld betekent ook stilstand in de virtuele wereld, redeneerde ik. Maar Mariëls tweets laten iets anders zien: Ida vond afgelopen augustus een nieuwe baan en is aan haar afstudeerproject kunstzinnige vorming begonnen, dus heeft geen tijd meer voor zzp-werkzaamheden, geen tijd meer om exposities op touw te zetten en geen tijd meer voor een eigen website. Misschien is dat ook de verklaring dat haar zzp-aanbod voor basisschoolkinderen van een website verdwenen is, die desondanks op Ida’s voor en achternaam hoog blijft scoren, direct onder haar Linkedin-profiel. Onverklaarbaar voor de zoekmachine-specialist die ik inmiddels geworden ben. Ik constateer dit op 23 maart 2013. Haar loopbaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken heeft Ida ook na de relatie voortgezet.

Twitter en weblog
Dankzij Mariëls Twitter- en blog-activiteit en een enkele keer met behulp van een Google Alert kan ik behoorlijk volgen hoe het Ida vergaat. Alleen weet ik nog niet wat voor werk ze doet. Ze is nog nergens op een openbare webpagina met een overzicht van medewerkers verschenen, noch heeft ze redactioneel bijgedragen aan een online nieuwsbrief. Maar dat komt vast nog wel.

Bij de onderstaande tweets heb ik de laatste anderhalf jaar gescand door ze te doorzoeken op het woord “zus”. Ook kwam ik er via Twitter achter wat de datum van de sleuteloverdracht was van het ouderlijk huis dat jarenlang te koop had gestaan. Kort daarna heeft Ida mij een behoorlijk bedrag overgemaakt dat ik nog van haar tegoed had. Via elektronisch bankieren kreeg ik de betaling op 22 november 2012 onder ogen.
Ik bedankte haar op dezelfde dag per e-mail en probeerde aan te haken bij de toon die ik van haar ken:

Dag Ida,
Ik keek op mijn rekening en zag dat je de schuld hebt afgelost. Ik heb daarvoor veel waardering en hoop dat dit je niet in financiële problemen brengt. Het ga je oprecht goed.

groet,

Arthur

De volgende dag overleed Stien. Mijn toevallige e-mail heeft Ida niet kunnen aanzetten om mij een rouwkaart te sturen.

Mariëls “zus”-tweets

16 januari 2016
Het tweeten van niveauloze clichés ten top:
“Het beste advies dat je kunt volgen, is het advies van je eigen hart”.

Weblog 31 december 2015
Het wordt een haast gênante herhaling van zetten, maar toont de onbedoelde zelfzucht die ook Ida kenmerkte. De onverholen en zich herhalende tekortgedaanheid herken ik bij Ida niet: meer dan ik ooit kon.

Van haar weblog, kerst 2015
En weer blijft ze hangen in de rol van het verongelijkte kleine meisje, dat terloops haar overleden moeder in de kou zet: iemand die pretendeert anderen te coachen. Een rol waar Ida en haar jongere broer Dirk veel eerder recht op lijken te hebben; zij kregen nauwelijks de kans een opleiding te volgen, Mariël wel. Ze is o zo herkenbaar als deel van het gezin Dijkstra: ze twittert en blogt in zichzelfgekeerd: over haar gezinnetje; haar coachingspraktijk, het koor waarin ze zingt en de natuur in het dorp waar ze woont. Geen oog voor de grotere wereld om haar heen. De-op-zichzelf-gerichtheid; dat is wat me opviel tijdens mijn eerste ontmoeting met het gezin Dijkstra, maar wat ik destijds volkomen verkeerd interpreteerde. De in-zichzelfgekeerdheid die Ida wellicht nog wel sterker kenmerkt door haar Borderline’ de overlevingsstrategie die alle gezinsleden tot de dag vandaag kenmerkt. Tussen de regels door komt Mariël er rond voor uit en waarschijnlijk is ze van mening op de goede weg te zijn Via Mariël leer ik ook Ida en de gezinssituatie nog steeds beter kennen.

Gezellig doen
Maar toch, die Kerst-Allergie… Ik ga onwillekeurig terug naar mijn kindertijd. Mijn moeder die voor een gezin met 5 kinderen, waar later ook “aanhang” bij kwam, lekkere en uitgebreide kerstmenu’s op tafel zette. Mijn moeder die koken helemaal niet leuk vond. Ik betwijfel achteraf zelfs of ze het kerstdiner maken wel leuk vond. Het voelt meer als moeten. Net als naar de kerk gaan, een kerstboom versieren en gezellig samen zijn. Dat geldt trouwens ook voor de zondagen vroeger. Ik heb het spel altijd meegespeeld, ik heb er lang in geloofd. Nu weet ik dat het een illusie was.

Transformeren
Mijn Kerst-Allergie komt daar vandaan. Ik voel het kleine meisje dat niet meer wil doen alsof, niet meer mee wil spelen. Het hoeft nu ook niet meer. Toch maakt mijn onderbewuste via mijn lichaam nog duidelijk dat dit hoofdstuk nog niet is afgesloten.

5 mei 2015
Onderstaande vermoedde ik al over Ida’s moeder, maar Ida’s zus geeft er nu de bevestiging van. Ida viel tussen wal en schip. Ida’s zus beweert van het “wegstoppen” te zijn losgekomen. Van Ida verwacht ik niet dat ze ooit aan verwerking toekomt. Zij vlucht liever in rusteloos “creatieve dingen doen”, ooit in anorexia en nu in veganisme. De analyse is niettemin veelzeggend en sluit aan bij mijn eigen conclusies:

“Ik heb aan den lijve ondervonden wat er gebeurt als je moeder voornamelijk naar buiten gericht is. Mijn moeder deed heel veel vrijwilligerswerk voor verstandelijk gehandicapten. Ze richtte al haar aandacht en energie op zorg en belangenbehartiging voor verstandelijk gehandicapten. Ze heeft veel goeds en moois ook gedaan en voor elkaar gekregen.

Helaas was ze niet beschikbaar voor haar gezin. Ze had heel veel moeite met het omgaan met haar emoties en het uiten daarvan en ook met “zwakte”. Met haar ging het altijd goed. Maar ik voelde wel dat dat helemaal niet klopte en dat was erg verwarrend. Ze kon ook niet omgaan met mijn emoties en problemen, laat staan mij daarin ondersteunen. Ik moest ook lachen en sterk zijn. Dat probeerde ik. Heel veel pijn en verdriet heb ik weggestopt en ik heb mezelf niet serieus genomen. Uiteindelijk heb ik dit patroon kunnen doorbreken”. (Sic. Dus niet, getuige het kerstblog hierboven).

Anno 2015 heeft Mariël haar meisjesnaam “Dijkstra” ingeruild voor die van haar man, althans op haar Twitteraccount, naar ik anno 2018 weet vanwege seksueel misbruik door haar vader. Twitteren doet ze sowieso vrijwel niet meer. Op haar weblog schreef ze op 9 maart een stuk waaruit blijkt dat ze ofwel te dom is om de strekking van haar eigen woorden te bevatten, danwel een gewetenloze handelaar in schuld en boete.

Ruim je emotionele ballast uit de weg, anders maak je jezelf ziek.
Dit inzicht zou ze tot haar zus Ida moeten kunnen laten doordringen, dan zou ik haar alsnog aardig gaan vinden, maar dit slaat natuurlijk altijd alleen op anderen. Gelukkig heb ik mijn emotionele ballast zelf opgeruimd, zonder transformatiecoach. Gewoon door dit blog vol te schrijven.

Hieronder de tweets van Mariël, waaruit blijkt dat Ida “iets” met vilt doet en met lucifersdoosjes en geld heeft om naar de musical te gaan.

28 maart 2015
• Superdag gehad thuis, vooral veel gedaan met en genoten van m’n dochter :
23 maart 2015
• Vandaag gestart met oud verdriet loslaten, daarna een heerlijke kundalini-yogales en vanmiddag vanuit die rustige start coachen, super! 🙂

De kenmerken van dit twittergedrag stemmen opvallend overeen met de wezenstrekken van Ida: niet open, in zichzelf gekeerd, op zichzelf gericht en niet oorspronkelijk; wellicht bij beiden al vroeg ontmoedigd en de de kop ingedrukt door dominante ouders. Het zijn beiden “afkijkers” en retweeters. Waarschijnlijk zonder zich ervan bewust te zijn, verwoordt ze het uitstekend in onderstaande tweet:
8 november 2015
Na een heerlijk hectische week en feestelijk weekend, even de tijd nemen om op te starten. En #afstemmen op mezelf. #rust

Hoe kan iemand die zich uitsluitend uit in algemeenheden en clichés, en bovendien kampt met oud-zeer in vredesnaam een ander als coach op het juiste spoor helpen? Eenzelfde vraag stel ik me over Ida: hoe kan iemand die geen wezenlijk contact maakt, functioneren als sociaal werker?

18 februari 2015
• Mariël Dijkstra
Ze twittert weinig meer, maar als ze geen dooddoeners debiteert of gezinsperikeltjes, dan doet ze aan retweeten van diepzinnigheden als de onderstaande:
“Tot je loslaat
blijft het verleden
zich herhalen…”

Op geen enkele manier oorspronkelijk, iets dat ik ook bij Ida tekort kwam.

Weblog 8 oktober 2014

• Mijn moeder zag er op haar 72ste uit alsof ze 90 was.
(Toen ik Ida’s moeder leerde kennen, dacht ik met angst en beven dat een dergelijk knaagdierengezicht met hamsterwangetjes ook Ida’s voorland zou zijn, maar het is het voorland van haar zus.)

(afficheert zich als transformatiecoach en kruidengeneeskundige, waarschijnlijk niet iemand die Ida het veganist-zijn zal afraden)

Haar in zichzelfgekeerde getweet, doorspekt met dooddoeners zonder verrassing of oorspronkelijk inzicht, kenmerkte ook de afgekeken en zelfgeproclameerde creativiteit van Ida die mij op geen enkele manier kon inspireren en waar ik de facto op neerkeek.
Ze werkt als zelfstandig loopbaancoach, Ida is sociaal werker en haar oudste broer kinderpsychiater, maar wezenlijke belangstelling voor mensen buiten hun eigen gezin en met name zichzelf, in casu mij, heb ik niet ervaren. Van hoogbegaafd tot zwakbegaafd, via autistisch tot hypersensitief en borderliner; Ida, haar jongere zus en drie broers, blijken achteraf bezien allemaal in meerdere of mindere mate contactgestoord. En er waren momenten tijdens gezinsbijeenkomsten dat ik dat registreerde, maar met de mantel der liefde bedekte of fout interpreteerde. In elk geval onderschatte ik Ida’s aandeel in de familiaire contactloosheid schromelijk.

17 juli 2014
• Mariël Dijkstra
Vanuit angst of boosheid reageren heeft geen zin. … Angst is en blijft een slechte raadgever.
(Het ultieme cliché gepresenteerd als inzicht. Misschien is het wel deze geestelijke luiheid die me ook in Ida mateloos verveelde. Het leven teruggebracht tot cliché, een gewoonte.

23 februari 2014
• Mariël Dijkstra
Superweer om naar buiten te gaan… Helaas vandaag niet voor mij met extra lange koorrepetitie en verjaardag petekindje.
(Pure coachingsretoriek om haar klandizie socialmediataktisch warm te houden).

En nog een niemendalletje:
17 februari 2014
• Mariël Dijkstra
Net een hele lieve vriendin gesproken. Wat mogen we een warmte ontvangen van elkaar! En straks komt een andere lieve vriendin. #warmte
(Zomaar een inhoudsloos tweetje over warmte die ik nooit van haar, of één van de andere gezinsleden ervaren heb.

Kerst-mis
27 december 2013 (weblog Mariël)
“Deze Kerst had ik twee dagen het huis vol. De ene dag bezoek van een deel van mijn familie, totaal waren we met 7 personen.”Dat betekent Mariël, man en twee kinderen, kinderloze broer Durk en schoonzus Clara, is zes. En Ida, maakt zeven. Dat betekent, dat ze net als ik nog steeds single is, en misschien wel net zo teleurgesteld in de liefde als ik.

29 juni 2013
• Mariël Dijkstra
Eindwerkstuk kostuum “zwavelkopje” van mijn zus:
En dit vond ik via “Google-afbeeldingen: Verzamelaarsbeurs 2012. Draagbaar, kleurrijk en licht om te zien. En ook van een opleiding CKV.

10 mei 2013
• Mariël Dijkstra
Twee van m’n broers en mijn zus Ida zijn overlevende van een tweelingzwangerschap. Te zien aan 2e placenta.

4 februari 2013
• Mariël Dijkstra
Mijn zus heeft lucifersdoosjes nodig voor haar afstuderen. Heb jij lucifersdoosjes of ken je iemand? #dtv

20 januari 2013
• Mariël Dijkstra
Echt super gezellig! Met 8 meiden gevilt, mijn zus begeleidde dat.

25 december 2012
• Mariël Dijkstra
Mijn broers en zus komen vandaag naar ons, gezellig gourmetten. Voor het eerst kerst zonder mijn ouders.

4 november 2012
• Mariël Dijkstra
Genoten van de musical Wicked, met m’n zus. Kippenvel en tranen in m’n ogen! 🙂

31 oktober 2012
• Mariël Dijkstra
Mijn zus belt net… Of ik zijn heb om zondag mee naar “Wicked” te gaan. Uhhh, JA

24 augustus 2012
• Mariël Dijkstra
Dit heeft m’n dochter met d’r peettante (mijn zus) gevilt – mooi he?!

23 augustus 2012
• Mariël Dijkstra
Mijn zus heeft een nieuwe baan… Het kan dus!

Wat voor werk ze in haar “nieuwe baan” doet weet ik nu ook: ze is opbouwwerker. Wat voor werk ze in haar “nieuwe baan” doet weet ik nu ook: ze is opbouwwerker. Eén van haar taken is het organiseren van loopbaanbegeleiding voor kinderen in de vervolgschoolkeuze. In het kader daarvan bezocht ze in november 2013 met een groep basisschoolkinderen een advocatenkantoor. Werken met kinderen is haar lust en haar leven. Kinderen zijn niet confronterend, willen niet weten hoe het met je gaat, omdat ze daarvoor nog te egomaan zijn. Kinderen zijn veilig in de omgang, in tegenstelling tot een levenspartner die een beroep doet op je emoties en je wil leren kennen.

Ondanks alle recente opleiding is ze net als tien jaar geleden, toen ik haar leerde kennen, de facto weer “jongste bediende”. En natuurlijk ook weer onderbetaald, 1.200 Euro of iets dergelijks bij een werkweek van 32 uur. Wel bijzonder dat ze een 50-jarige hbo-er aannemen in plaats van een junior. Heeft ze vast een flinke veer moeten laten op het salaris.

Ik vind een complete Wordlijst met functie, naam telefoonnummer en e-mailadressen van alle medewerkers tot en met de adjunct-directeur. Google Alert heeft me hier niet op gewezen. Op 23 maart blijkt Ida’s functienaam plotseling gewijzigd van opbouwwerker in “Sociaal Werker”. In één enkel stadsdeel blijken nu maar liefst 14 sociaal werkers actief, zeven beheerders en vijf huishoudelijk medewerkers, met daarbovenop nog een manager, twee zakelijk leiders, een secretarieel medewerker en een administratieve kracht. Op een totaal personeelsbestand van 35 mensen, doet, op het oog precies de helft + 1 productief ondersteunend werk in het stadsdeel; de rest lijkt overhead (bijna 50%). Daar kan wel wat wegbezuinigd worden, zou je zeggen. Een vrij bedrijf zou aan een dergelijk waterhoofd aan kosten failliet gaan. Als ik communicatiekracht bij zo’n organisatie was, zou ik een dergelijke personeelsopbouw niet openbaar maken. Maar daar kan Ida niks aan doen.

En ze heeft recent haar Linkedin-profiel flink bijgewerkt. Daaruit blijkt onder meer dat ze over creatiekracht beschikt en methodiekontwikkelaar is. Pas tijdens de relatie met mij is ze gaan studeren. Tot dan was ze niet verder gekomen dan Mavo en een opleiding tot zweminstructeur.

Een stukje proza van linkedin uit 2012 waaruit blijkt wat ze zoal doet:
Spin in het web bij de plaatsing van vrijwilligers binnen twee wijkcentra. Verantwoordelijk voor de POP trajecten waarbij vrijwilligers begeleiding/coaching op maat krijgen. Initiator groeninitiatieven, waarbij verbindingen gelegd worden tussen wijkbewoners en samenwerkingspartners. Hierdoor ontstaan ontwikkelingen op het gebied van bewuster leven en gezondheid met verschillende moestuinen. Dit wordt gekoppeld aan het project FoodSharing en het onderwijs. Fooddesign is één van de onderdelen die momenteel in ontwikkeling is.
Als schoolloopbaanbegeleider ben ik verantwoordelijk voor de goede begeleiding van kinderen en studenten. In de beleidsgroep 21st century skills ben ik de initiator van nieuwe denkbeelden over hoe het onderwijs er over vijf jaar uit komt te zien. Als groep begeleiden wij stapsgewijs het team leerkrachten naar leerarrangementen.
Stedelijk actief voor innovatie.

Per 1 juni 2015 is ze van de lijst van sociaal werkers verdwenen. Ik zie haar nog wel terug in de geautomatiseerde weekagenda als schoolloopbaanbegeleider, maar die is waarschijnlijk al lang niet meer geactualiseerd. Ook van de lijst met teamleden verdween ze pas een half jaar na ontslag.  Er zijn geen mensen wegbezuinigd, maar na twee jaarcontracten hebben ze haar geen derde jaarcontract meer gegund, laat staan een vaste aanstelling. Haar collega’s mochten blijven, maar op haar plek van de lijst (plek 18) is een allochtone vrouw aangenomen aan de voor en achternaam te zien.  Uit haar Linkedin-profiel dat ze in juni 2015 heeft bijgewerkt, blijkt dat ze alleen een “vorige baan” had en dat ze al ze al sinds 1 januari 2015 werkloos moet zijn. Eventuele betaalde bezigheden als zzp-er meldt ze niet. Zou ze zelf beseffen welke patronem er aan haar “stoplicht carrière” ten grondslag liggen?

Het lijkt erop dat Ida sinds het relatie-einde en haar opleiding CKV steeds moeizamer communiceert en zich mentaal steeds verder in zichzelf terugtrekt haar creatieve uitingen, veganisme en de onmogelijkheid om daarover in concrete en begrijpelijke termen iets over op papier te zetten. Ze communiceert nauwelijks meer, hooguit nog met zichzelf en dat kan geen werkgever van een “Sociaal werker” accepteren.

Ontslag door een aflopend project overkomt velen, slachtoffer worden van mismanagement bij een organisatie kan ook.
Toch vroeg ik me tijdens de relatie af waarom Ida nooit voor herplaatsing in aanmerking kwam, m.n toen ze bij Divers in Den Bosch werkte. Ik suggereerde het niet; bang om haar het gevoel te geven dat ze gefaald had in haar werk. Zo bedekte ik alles met de mantel der liefde om een confrontatie uit de weg te gaan. Ik besef nu meer dan ooit dat het toch niet geholpen had. Is het voor mensen zonder gediagnosticeerde stoornis al moeilijk om tot structurele gedragsverandering te komen; het “glazen plafond” waar Ida als borderliner tegenaangeplakt zit, maakt haar veranderingsmarge nog veel kleiner. Wellicht beseften leidinggevenden dat beter dan ik en is ze daardoor op voorhand kansloos voor een vaste aanstelling. Ik besefte steeds meer dat ik financieel zou moeten bijspringen zolang ik bij haar bleef,omdat haar werkzame leven gekenmerkt zou blijven door twaalf ambachten en dertien ongelukken.

Uiteindelijk zal ze bij elk komend sollicitatiegesprek moeten gaan uitleggen waarom ze grofweg elke twee jaar haar baan kwijt raakt; voor een 50-plusser geen gunstig portfolio voor het vinden van een nieuwe baan, naar wellicht heeft ze naast een korte WW-periode, nog iets van de ouderlijke erfenis over om het een tijdje uit te zingen.

Ida heeft dus alle tijd en energie aan zichzelf, bijvoorbeeld om als veganist een voor haar wellicht levensbedreigend Paleo-dieet te volgen. Mocht ze dit werkelijk volgen en tegelijk veganist zijn, dan zou ze alleen nog maar groenten, fruit, noten en zaden kunnen eten.

Elke twee jaar raakt Ida haar baan kwijt, gevolgd door een langere werkloosheidsperiode. 2016 wordt ze mbo-docent in Venray, 2018 in Velo. Net als in de periode dat ik haar leerde kennen en ze voortdurend in de contramine leek tegen haar teamleider Helen en afdelingshoofd Thea, lijkt dat patroon onontkoombaar, waardoor ze voor collega’s en meerderen op den duur niet te handhaven lijkt. Ze neemt zich wellicht beterschap voor en ziet de horizon door een soort glazen plafond van stoornisbepaalde patronen, waarin ze, zonder te beseffen voortdurend ronddraait en waardoor het goede voornemen nooit bereikbaar wordt of het nu gaat om de omgang met anderen of het veranderen van leefstijl.

Als ik Ida telkens haar (zelf verworven) baan zie verliezen, zou ik haar een beschermde status op de arbeidsmarkt gunnen, bijvoorbeeld Wajong als overbrugging bij een langdurige werkloosheidsperiode in plaats van het risico in de bijstand te vervallen.
Blijkbaar komen alleen de heel assertieven en de ernstigst gehandicapten in aanmerking voor Wajong, terwijl ook Ida met haar Borderline-stoornis op de lange duur nauwelijks in staat blijkt tot sociaal functioneren. Het is treurig dat Ida feitelijk tussen wal en schip valt, doordat ze niet over voldoende ziekte-inzicht beschikt en te gesloten en te eenzaam is om door iemand in haar omgeving op het juiste spoor te worden geholpen. Zo bezien heeft ze door het verbreken van het contact met mij, vooral zichzelf gedupeerd.

Nieuwe onthullingen

Vanaf nu maandelijks op het weblog kijken, op Twitter (maar me niet aanmelden als Mariëls volger natuurlijk), hopen op spannende Alerts en tussendoor af en toe zoeken op de naam “Ida Dijktra”. Wie weet wat voor spannende dingen meneer Google nog gaat onthullen.

PS: via “Google Afbeeldingen”, Google zoeken en Linkedin stuitte ik op zeker tien foto’s van Ida, enkele van Mariël en één van Clara. Vanwege het portretrecht vind je hier enkele al dan niet gelijkende cartoons van afbeeldingen die gewoon op Internet staan.

Ida’s zus Mariël.	Ida’s schoonzus Clara.
en Ida zelf, tijdens de relatie, super vrouwelijk en stralend.	Ida nogmaals en hieronder na de relatie: een fletse vrijgezel en veganist sinds 2013. Waar is de vrouwelijkheid gebleven waarop ze zo trots was?

Een expositie in de tuin, 2011.
Rooise amateurkunstenaars presenteren zich.

LIa’s Mondriaanse activiteiten voor de klas.


Anno 2013 lijken haar activiteiten voor kinderen vrijwel stil te liggen. Wellicht door andere werkzaamheden. De links hiervoor verdwijnen één voor één uit de Google-resultaten, waaronder deze:

5 maart 2013
Bij een Google-rondje stuit ik op een textielen hoofd, gemaakt door “Ida Dijkstra – 50” in het kader van een wedstrijd in het begin van 2013. Ik ben verrast door de kwaliteit van het werk. Het moet van haar zijn, omdat ze in 2913 inderdaad 50 is, ze met vilt werkt en het “zelfportret” uit lapjes stof bestaat, maar meer nog: een directe collega een reactie heeft geplaatst.

3D-portret van textiel.

Ida schrijft over zichzelf:
Ik ben autodidact. Ik probeer materialen zelf uit en experimenteer ermee. IJsstokjes, gips, of olieverf het maakt niet uit. Nu ik de opleiding CKV doe, waarmee ik bijna klaar ben, werk ik veel met stof en vilt. Ik gebruik graag verschillende materialen door elkaar. Ik schrijf ook verhaaltjes en ontwikkel programma’s voor in de klas. Nu ook als zzp’er. Ik leer kinderen te kijken naar kleuren en vormen en neem daarvoor Mondriaan en “de Stijl” als uitgangspunt. Voor de Brede School heb ik allerlei culturele programma’s ontwikkeld, bijvoorbeeld in handvaardigheid, muziek en toneel. Eigenlijk werk ik het liefst met kinderen.”

Open borduurtechniek met vilt op achtergrond van organza.

Juli 2013
“Google Alert” laat me netjes weten dat Ida tijdens het Open Monumentenweekend half september een expositie heeft. Ik ben van plan erheen te fietsen met camera in de aanslag. Ik ben ook nieuwsgierig hoe ze er drie jaar na relatie-einde uitziet, natuurlijk. Ze zal verrast zijn en net als ik alleen het hoogstnoodzakelijke zeggen. Ik weet niet of ik opgewassen zal zijn tegen geveinsde non-herkenning of een verkeerd-verbonden gesprekje. Ik verwacht geen verzoenende houding.

Een warrige tekst zonder focus of incentive (wat kun je er als lezer mee?) Is het de bedoeling dat je de expositie bezoekt of haar een creatieve opdracht geeft?). En ze “leent”haar ideeën van een ander ! Kortom: Ida zoals ik haar heb leren kennen.
En de lokale krant besteedt er aandacht aan:

Wat is er gebeurd sinds ze aan de opleiding CKV begon? in 2009, kort voor ze ermee startte, schreef ze nog onderstaande concrete introductie over zichzelf bij het verhalenbundeltje “Kinderkijkers:

“Hallo, ik ben Ida Dijkstra en een echte ‘autodidact’. Dat wil zeggen dat ik alles leer door het zelf uit te proberen, experimenteren dus. Van jongs af aan teken ik al en later is daar schilderen bij gekomen. Maar ook maak ik wel eens een mooie lamp van ijsstokjes, of een pop van wilgentenen met loden kleding, of billen van gips, of een drieluik met stof. Ik vind het erg prettig om verschillende materialen door elkaar te gebruiken. Ook schrijf ik verhaaltjes en ontwikkel ik programma’s voor kunstenaar in de klas. Voor de Brede School heb ik programma’s ontwikkeld en uitgevoerd op het gebied van handvaardigheid, muziek, dans, zang, toneel, sport en spel. Ieder jaar volg ik bij Stichting Buitenkunst een kunstprogramma. Omdat ik graag andere mensen iets leer en veel plezier beleef met kunstzinnig bezig zijn, start ik in september met de opleiding docent beeldend vormen.”

Vergelijk dit ook eens met de samenvattende tekst op haar Linkedin-profiel anno 2015, waarvan verderop de link: de focus op eigen kunnen en maatschappelijke rol en vermogen om zich concreet in schriftelijke bewoordingen uit te drukken, lijkt nog verder achteruitgegaan dan tijdens de webpresentatie voor de Kunstroute Woudrichem in  2013. Zo bezien moeten we ons beiden in een geweldige flow hebben bevonden tijdens de eerste ontmoetingen in 2003: we hadden beiden werk, waren redelijk stabiel en, tot op zekere hoogte, bereid tot een ontmoeting met elkaar; iets dat op geen enkele manier voor herhaling vatbaar is, nu ik de mantel der liefde van de relatie heb afgehaald. Ida en ik hebben alleen iets om op terug te zien; niets om op voort te bouwen.

September 2013
Ik heb de expositie volgens plan bezocht. Een eind fietsen nog: zeker 80 kilometer, waarvan de heenweg met straffe tegenwind. De moeite waard. Ida gaf in de kleine 20 minuten die ik in de expositieruimte heb rondgelopen en gekeken geen blijk van verrassing of herkenning. Ze leek geheel op te gaan in het voorlichten van bezoekers over haar creatieve uitingen. Ik heb dat gerespecteerd en haar niet aangesproken, ook om mezelf niet in verlegenheid te brengen.
Ze liep er zomerzongebruind en verzorgd bij in stemmig blauw jasje en het haar opgestoken, dat wel grijzer is geworden aan de slapen dan toen ik haar voor het laatst zag. En een stuk dunner. Dunnere benen en minder borsten. Zo op het oog zal ze een kilo of vier kwijt zijn.

Nog altijd een aantrekkelijke vrouw, met een zeer aanstekelijke lach. Beetje nasaal met een Brabantse tongval: herken ik uit duizenden: 1962, een prima jaargang.

Maar ook ruimtevullend druk in woord en toonhoogte, waarmee ze ruimte inneemt die in gezelschap eigenlijk voor anderen bestemd is zoals ik me herinner van de laatste vakantie samen. Dit gedrag om met zichzelf en de eigen beslommeringen bezig te zijn, zonder veel oog voor anderen of haar omgeving, lijkt in de jaren waarin ze vermoedelijk geen bestendige relatie heeft gehad, manifester geworden, ondanks werk en opleiding. Je zou verwachten dat daarvan een corrigerende invloed uit gaat die een rem zet op narcistisch gedrag. Blijkbaar is ze naast de toenemende fixatie op zichzelf, ook steeds beter in staat, dit te compenseren met sociaal wenselijk gedrag als dat in een professionele omgeving van werk en opleiding wordt gevraagd.

Op de parkeerplaats naast de expositieruimte staat onder andere een rode Citroën C2. Past binnen haar budget en is waarschijnlijk de opvolger van haar eveneens rode Suzuki Swift, waaraan ik nog heb meebetaald. Hij zal zijn bekostigd van haar erfdeel in het recent verkochte ouderlijk huis.

Behalve ‘het zwavelkopje’ exposeert ze er de onderstaande open structuurjurk.

Ida The Movie

Hieronder haar bedankje aan de organisatie:

Beste organisatoren,
Het was inderdaad een succes en ik kijk er met veel plezier op terug! Mijn werken hebben zich mogen verheugen op veel aandacht en verwondering en dat is mooi om te ervaren na zoveel noeste arbeid.
Dat geldt ook voor jullie. Om het zo voor elkaar te krijgen is veel werk verzet en ook nog vrij laat het vernieuwen van de website…Ik heb zondag ook een rondje gelopen. Het was echt keurig georganiseerd, mijn complimenten!! Daar heeft een hele berg werk achter gezeten.
Ook Gini is een goede gastvrouw geweest, met een keurig verzorgen van drank en spijs en gezellige klets.
Hartstikke bedankt dat jullie de gelegenheid hebben gegeven om mijn werk te mogen exposeren en dank voor de goede organisatie.
Met vriendelijke groet, Ida Dijkstra.

24 sept 2013

Ida is na 4 jaar CKV niet oorspronkelijker geworden (heeft haar eigen stihl en identiteit nog steeds niet gevonden). Mondriaan en de stijl zijn aangevuld met recyclekunst op het niveau van huisvlijt en handvaardigheid. Huisvlijt, omdat wwn man uit lucifersdoosjes geen jurk, maar een molen of schip zou maken en dat zou evenmin als kunst te kwalificeren zijn.

Aan haar zwavelkopjesjurk kun je zien dat ze geroeid heeft met de riemen die ze had. in een gekregen verzameling lucifersdoosjes, heeft ze een zo mooi en logisch mogelijk patroon aangebracht. Daarmee houdt de originaliteit van haar inbreng op >het concept bestaat al lang van het maken van kleding van afwijkende en herbruikbare materialen bestaat al lang. Haar uitvoering oogt donker en massief, in plaats van frivool en feestelijk, wat ik van een jurk uit lucifersdoosjes zou verwachten. Het “Zwavelkopje is gesneden als een avondjurk, maar te groot van (for)maat om daadwerkelijk te dragen”, dus alleen geschikt als siervoorwerp voor wie voldoende ruimte heeft voor jurk met bijbehorende paspop.

De open structuurjurk die even groot is en liefdeloos om de paspop is heengehangen, vormt wellicht een voorstudie voor “het zwavelkopje’. De presentatie, meer nog op de onscherpe fot in haar tuin (omdat ze daar de ruimte zal hebben gehad) raakt als omgeving kant nog wal.

Pas in juni 2014 vind ik een overzicht in pdf met alle exposanten en hun tentoongestelde werken. Daaruit blijkt niet alleen de armoedigheid van door Ida de aangeleverde foto’s, zoals hierboven, maar ook het gebrek aan samenhang tussen foto’s en bedoeling van het werk en ten slotte nog dat haar jurken kwalitatief ook echt tot de minste van alle tentoongestelde werken behoren. Over de kwaliteit van haar werk heb ik me tijdens de relatie zelden kritisch uitgelaten om haar te sparen. Gevoeld heeft ze het zeker wel, ook omdat mijn muren vol hangen met werk van mijn moeder. Ik denk dat docenten en mede-studenten ook slechts gematigd kritisch zijn geweest om een confrontatie met Ida uit de weg te gaan.
PDF Kunstroute Woudrichem 2013

Hoe weinig bewondering ik wel had voor Ida’s creatieve uitingen, maar ook hoe weinig zelfkritisch ze is, ondanks opleiding CKV, blijkt wel uit de onbenullige foto’s die ze op Facebook plaatst.

Woonhuis van Ida
Als zzp-er met kunstzinnige aspiraties heeft Ida haar volledige adresgegevens op Internet staan. Google-maps laat dus zien dat ze hier woont.

17 april 2014

In de Google-resultaten is het al driekwart jaar stil rond Ida, eigenlijk sinds haar “kunstmanifestatie” afgelopen augustus. Zelfs haar zus twittert soms weken achterelkaar niet. Het enige dat ik met vrij grote zekerheid kan zeggen is dat Lida haar baan als Sociaal Werker na anderhalf jaar nog heeft. Ongetwijfeld een meevaller in tijden van zware bezuinigingen bij de overheid.

Ik moet bij haar in de buurt zijn en kan na jaren de verleiding niet weerstaan om bij haar langs te fietsen, Ik denk dat ze aan het werk is, maar wie weet heeft ze op Witte donderdag vrij genomen en staat haar auto voor de deur. Naar ik vermoed een rode Citroën C2 die prominent geparkeerd stond op de parkeerplaats van het gebouw waar ze zo’n driekwart jaar geleden haar afstudeer-jurken tentoonstelde. Op een bankje in de zon installeer ik mijn horlogecamera: je kunt niet weten. Ik let vanuit een ooghoek om alle kleine auto’s die passeren. Voor rode heb ik extra aandacht. Ik besef dat zij me veel eerder zal herkennen dan ik als ze aan komt rijden, hoewel ik tegen mijn gewoonte in een petje op heb met een flinke zonneklep en een grote zonnebril. Als ik doorfiets, kijk ik uit naar het benzinestation annex garage waar ik rechtsaf moet om bij haar in de straat te komen. Tot mijn verbazing zijn benzinepomp en garage verdwenen: gewoon met de grond gelijk gemaakt. Ik kocht er nog weleens sigaren. Het is nu een braakliggend terrein: mooi symbool van voltooid, maar nog maar half verwerkt verleden. Maar dat zal voor de ex-garagehouder ook wel gelden. Dat doet een crisis dus met een familiebedrijf schiet er door me heen als ik rechtsafsla. Als ik zo langzaam mogelijk voor haar huis langspeddel zie ik dat de auto er niet staat, ze inmiddels een gezellig wit bankje onder het raam in de voortuin heeft staan en de “plantenladder” die we samen hadden gemaakt en opgehangen weg is naast de voordeur. Kapotgewaaid?. Ik volg de bocht zo’n 100 meter, stap af en wandel zo langzaam mogelijk terug en probeer de voortuin zo snel mogelijk weer in het vizier te krijgen. Ik bespeur geen leven; slenter zo langzaam mogelijk met vouwfiets aan de hand haar voortuin voorbij. Ik durf, ondanks haar afwezigheid, met pet en bril als halve vermomming niet te lang te blijven staan. Haar overburen kennen mij, lijken thuis te zijn en zin in de nieuwsgierige vraag wat ik na 3,5 jaar in hun straat kom doen, heb ik niet, Ik zou alleen een eerlijk antwoord hebben: nieuwsgierigheid, En ze zouden dat beslist aan Ida doorvertellen. Ik ben niet teleurgesteld’ik heb een leuk ritje gehad en nog een flink eind voor de boeg en de zon schijnt. Alleen jammer dat ik nu nog steeds niet zeker weet of ze een Citroën C2 rijdt. Zal Google tijdens haar leven daar ooit nog met een nieuwe serie streetview-foto’s komen?
Anders fiets ik er van de zoner nog wel eens langs. Van rondjes fietsen hou ik toch niet, Ik heb een doel nodig. Fan moet Ida mijn doel nog maar eens zijn.

23 mei 2014

Vandaag is Ida 52 geworden. Als het bezoek zou vragen, bijvoorbeeld schoonzus Clara: “Denk je nog wel eens aan Arthur?” Dan zou Ida iets zeggen als: “Bijna nooit, eigenlijk”.

“Maar âls je aan hem denkt, waar denk je dan aan?”, zou Clara kunnen doorvragen. Ida’s antwoord zou kort en feitelijk zijn: “Dat hij me goed hielp in de eerste jaren van mijn studie en dat hij meestal kookte als we samen waren. En dat ik me vaak ergerde als hij erbij knoeide”. Details zou ze weglaten, zoals dat ik het groentesnijsel dat over het aanrecht verspreid lag in het afvoerputje pleegde te vegen, dat zich daar dan als natte drab verzamelde en ophoopte, wat zij een erg vies gezicht vond. Details bespreken, zou haar veel te dicht bij haar diep weggestopte emoties brengen. “En de seks, hoe was die?”, zou Clara kunnen vragen. Na enig aarzelen zou Ida zeggen: “Ik dacht wel goed”, maar op een dag kwam ik er achter dat hij geregeld porno keek.” Ze zou er niet bij vertellen dat ze me er over gekapitteld heeft. Dat zou het onderwerp maar nodeloos rekken en een pijnlijke kant op kunnen sturen van het hoe en waarom en wie waarvoor verantwoordelijk was. Ze zou het niet hebben over wie ik was, want daar had ze zich nooit in verdiept, alleen over wat ik deed. Om zoveel mogelijk afstand te bewaren, verslag doende alsof ze al die jaren alleen maar van een afstandje naar me gekeken had. Zoals ze ook had gepraat over ex-vriendjes als ik er naar vroeg. Ze vertelde alleen wat ze deden, nooit wie ze waren. Dat wist ze waarschijnlijk ook niet.

Ida, gefeliciteerd; ik denk nog vaak aan je, niet alleen op je verjaardag, vooral uit onmacht en onbegrip over alles wat er nooit tussen ons is geweest. De onmacht over je onbereikbaarheid en onmogelijkheid om afscheid van je te nemen hebben een ontembaar verdriet bij me achtergelaten. Verwerken kan ik daardoor niet, me alleen maar, zo goed en zo kwaad als het gaat, bij het einde van onze relatie neerleggen.

5 juli 2014
Eindelijk vind ik haar terug op Facebook, inclusief profielfoto waar ze verzorgd op staat, aan het blauwe jasje te zien, gemaakt tijdens de Kunstroute Woudrichem. Op het eerste gezicht met grotere ogen dan ik me herinner en een smaller gezicht (maar dat laatste zou door het opgestoken haar kunnen komen). Onder haar favorieten staat “Galerie Tuur” uit Venlo: what’s in de name, als je weet dat “Tuur” al levenslang mijn roepnaam is. Op haar tijdlijn staat dat ze volledig planteneter wil worden, wellicht gestimuleerd door haar zus die, gezien haar weblog eveneens in een periode van “bewust leven” lijkt aangekomen. Het zou ook door een collega kunnen zijn ingegeven, of een kunstenaarskennis, want Ida lijkt vrij makkelijk te beïnvloeden. Waarschijnlijk geen kaas, boter en yoghurt meer. Een risicovolle ontwikkeling in Ida’s geval; de grens tussen gezondheidsdrang en een nieuwe periode van Anorexia lijkt me dun. Het past in een ontwikkeling van de narcist die steeds nadrukkelijker met zichzelf bezig is.
Het gevaarlijke zusje … Orthorexia Nervosa

Het lijkt me dat voor buitenstaanders dit veganisme of lacto-vegetarisme als proces van sluipende zelfondervoeding door gebrek aan voedingsstoffen en vitamines lastiger te signaleren valt dan niet eten in geval van Anorexia. Ook voor haarzelf zal de bewustwording dat ze een ziekteproces heeft ingeruild voor een “lifestyle”, maar dat het gevaar om haar gezondheid te ondermijnen even groot is, niet vergemakkelijken. Ida kennende zal ze haar naasten gaan mijden uit angst voor confrontatie met haar “nieuwe ziekte” en nieuwe “vrienden” gaan zoeken die haar achtergrond niet kennen en haar zelfs zullen bevestigen in haar keuze om een “gezonde” leefstijl aan te leren. Vader en moeder zijn overleden en daardoor zijn belangrijke signaleringsmomenten in gezinsverband, zoals verjaardagen, kerstmis en Oud-en-Nieuwviering, goeddeels weggevallen. En ze ze had altijd maar één enkele vriendin en nu op Facebook al meer dan ze haar hele leven heeft gehad. Alleen haar zus, zou kunnen onderkennen dat er iets mis is, maar zij lijkt ook alleen met zichzelf bezig, zo blijkt op Twitter en weblog. En ze behoort niet tot Ida’s Facebookvrienden en haar verstandelijk gehandicapte broer, die ver weg in Heerlen woont, weer wel. Zou dat toeval zijn. Haar 15 Facebookvrienden lijken allemaal min of meer zakelijk, collegiaal en betrekkelijk op afstand, zoals je ze op Linkedin hebt op broer en nichtje na die ver uit de buurt wonen. En alle contacten zijn van voor mijn tijd, dus als er vrienden tussen zitten dan zijn het relatief nieuwe die haar trauma’s en de manier zoals ze ermee omgaat niet kennen. Ze heeft als vermoedelijke vrijgezel  alle kans voor zelfuithongering, behalve van haar zus Mariël, zal de signalering de facto van directe collega’s moeten komen. Zus heb ik onder een gefingeerde naam en e-mailadres en fake-ip een bericht gestuurd via haar weblog met de link erin naar de pagina over Orthorexia Nervosa en de toevoeging: “Je zus bevindt zich wellicht in de gevarenzone.” Mocht ze het bericht ongelezen weggooien als spam, dan heb ik tenminste mijn plicht gedaan. Tevens heb ik de bekende psychiater Bram Bakker een mail gestuurd via zijn website met de vraag of mijn ex-vriendin mogelijk een extra risico loopt om in Anorexia terug te vallen bij een verandering van eetgewoonten naar veganisme, Hij was spreker tijdens de cursus die Ida volgde over het onderwerp “psychologie van verandering”. Bakker zal het wel druk hebben in het lezingencircuit, Met zijn aanwezigheid bij de biosekte zal hij bij Ida de suggestie  hebben versterkt dat ze goed bezig is, terwijl hij tegelijkertijd zijn zakken heeft gevuld, Hoewel hij geen aanhanger van uitsluitend planteneten hoeft te zijn, legitimeert hij het met zijn aanwezigheid als “deskundige” en de facto medicus wel degelijk, hoewel zijn bijdrage nier over voedsel, maar over verandering ging, zeker bij mensen met een kwetsbare persoonlijkheid als Ida.

Aan het einde van dit ziekteproces staat wellicht weer een zelfmoordpoging uit wanhoop en als schreeuw om aandacht en een geduldige gang door het hulpverleningscircuit, omdat dat van haar wordt verwacht. Wederom zonder dat ze aan verwerking van haar trauma’s toekomt.

Ze pakt het serieus aan, net als haar Anorexia toen ze ernaar streefde 45 kilo te gaan wegen. Ze volgde er een hele cursus “plantaardig eten”  voor van 4 avonden en wel 100 km van huis, Kosten: 450 Euro. Maar, wie weet voorkomt deze voedselkennis juist wel dat ze zich opnieuw uitmergelt. Als haar onverwerkte trauma’s zich op deze manier een uitweg willen banen, staat haar een moeilijke tijd te wachten. Ik ben blij dat ik daarvan geen deelgenoot zal zijn, maar ben wel verdomd benieuwd of ik gelijk krijg.

Terug bij af
Ook op haar Facebook-tijdlijn een lach-of-ik-schiet-filmpje met huis-tuin-en-keuken-bloopers die voor haar “Karma” moeten voorstellen.
Ida’s voorstelling van karma
Het filmpje is van een flauwheid dat ik me afvraag waar 7,5 jaar relatie  en 7 jaar opleiding goed voor zijn geweest. Ze hebben elk geval niet tot kritische zin of een onderscheidend gevoel voor humor geleid. Het boeren- en schetenniveau uit het begin van de relatie  is gebleven. Alle extra kennis heeft klaarblijkelijk nauwelijks sporen nagelaten: na 10 jaar terug bij het drukke gedrag uit het begin van de relatie, de schetenhumor van de chronisch alleenstaande en de Anorexia van ervoor. Ida lijkt terug bij af, maar waarschijnlijk heeft ze het zelf niet in de gaten. Ze is achterhaald door de onverwerkte trauma’s die ze tijdens de relatie onbespreekbaar maakte.

2 oktober 2014
Een beetje Googlen leidt naar een werkgrelateerd document over een milieu- en groenbijeenkomst. Ida staat in elk geval op de deelnemerslijst.
Bijeenkomst Groen Dichtbij

6 oktober 2014
Aan haar Facebookvrienden kun je zien dat ze voor mij ongekend alto en zweverig is geworden. In de jaren zeventig en tachtig zou men dat een geitenwollensokken-type noemen.
Ik kom bijvoorbeeld dit tegen: “Brood vrij van gluten, lactose, tarwe, melk, kippenei, soja, noten en pinda’s. Er zijn nogal wat mensen met een of andere allergie. Ik heb het vandaag geproefd en het is echt lekker.” En zogenoemde “Essence Trainingen” die open deuren debiteren als: Zelfvertrouwen is een belangrijke voorwaarde voor geluk en een hele Facebookpagina over eetbare bloemen en angst voor straling van mobieltjes. Maar de I-phone wegdoen gaat natuurlijk weer te ver, want je kunt immers niet zonder. Ida is waarschijnlijk sterk beïnvloed door zorgcollega’s, mede kunststudenten en waarschijnlijk ook door haar jongere zus die als coach een heel twitteraccount vult met diepzinnig bedoelde cliché’s. Is ze na mij eindelijk aan
zelfontplooiing toegekomen. Ben benieuwd te ervaren of dit beïnvloeding door anderen is of zelfgekozen identiteitsvorming. Dit lijkt absoluut niet de redelijk nuchtere vrouw met wie ik 7,5 jaar ben omgegaan, maar eerder de makkelijk beïnvloedbare borderliner.

14 mei 2015
Eindelijk weer een activiteit, waarvan “Google Alert” echter geen melding geeft. Bij toeval zelf gegoogled dus. Kunst in Rooi 2015, een vervolg op de  soortgelijke activiteit uit 2011.

Sinds de Kunstroute Woudrichem, toen ze de jurk ook al ten toon stelde, weinig nieuws onder de zon, zo lijkt het. Volgens de bijbehorende website exposeert ze thuis en is ze op zondag 31 mei te bezoeken. Ik ben er zeker van dat ze me zou wegkijken als ik haar “expositie” zou komen bezoeken.

Hieronder de begeleidende tekst op haar deelnemerspagina:
“Recyclecouture
Alles is energie. Wijzelf, de natuur en alle materie. Wij geven het een naam en functie, claimen daarmee te weten wat waarvoor dient en welke betekenis we eraan kunnen geven. Maar wat gebeurt er als je de materie niet gebruikt zoals is afgesproken? Wat als je het uit zijn verband haalt en het in een geheel andere context plaatst? Wat als het daardoor een geheel eigen nieuwe betekenis en energie krijgt? Deze geboeidheid vind je terug in de werken die te zien zijn. Hiervoor wordt materie gebruikt waarbij we niet aan kleding denken. Het zijn voorwerpen die een eigen verhaal vertellen door ze te rangschikken op een bepaalde manier om het lijf, waardoor je toch aan kleding denkt. Het zijn echter objecten en ze zijn niet draagbaar. Kleding als statement.”

Ze komt moeiteloos van “Alles is energie” tot “Kleding als statement”.Een tekst, bijna net zo vaag als die ze inleverde voor de “Kunstroute Woudrichem” in 2013. Ida schrijft stuurloze teksten en haar eigen mentale stuurloosheid brengt ze onder controle van de “lifestyle” veganisme, net zoals midden jaren negentig Anorexia haar controlemechanisme was.

Iets anders geformuleerd:
Als tegenwicht voor de wanorde in haar hoofd creëert ze schijnzekerheden en heeft ze rituelen als houvast in het leven nodig. Schijnzekerheden in de vorm van bewaardrift van overbodige paperassen als betaalde gasrekeningen  in de ordner “algemeen” waarin ze vervolgens niets meer kan terugvinden. Rituelen in de vorm van een een veganistische leefstijl, die haar vermoedelijk als heilzaam is aangepraat en vroeger Anorexia.

Onvoorstelbaar dat dit dezelfde praktische vrouw is met wie ik meer dan zeven jaar een relatie had. Is het mogelijk zo te veranderen, naar aanleiding van een enkele opleiding en de mensen die je er ontmoet? Ik wist dat Ida, makkelijk te beïnvloeden is en alles overziend, heb ik de relatie precies op tijd afgebroken; anders zouden we in razend tempo verder uit elkaar gegroeid zijn; tot zij het tijd zou vinden om de relatie te beëindigen.

15 mei 2015
Op 15 mei schreef ik onderstaande conceptmail, waarin ik op de ochtend van de Rooise kunstmanifestatie mijn komst bij Ida wilde aankondigen. Ooit had ik al eens eerder de signalen van afwijzing van een vrouw misverstaan, die een notoire vreemdganger bleek. Ook Ida heeft per mail duidelijk laten weten. geen contact meer te willen en mij tijdens een eerdere kunstmanifestatie volkomen genegeerd. Twee dagen na het schrijven van de conceptmail begin ik langzamerhand te beseffen: “Zou ik bij haar langsgaan, dan zal zij mij ofwel de deur wijzen, en indien ik dit weet te voorkomen. door mij tegelijk met een andere bezoeker aan te dienen, dan zal zij mij scrupuleus negeren. Ik kan haar eerdere signalen slechts serieus nemen. wil ik emotioneel in deze situatie niet aan het kortste eind trekken dan moet ik niet bij haar aanbellen noch de confrontatie zoeken.
Hieronder de samenvatting van inhoud en tekortkomingen in 7,5 jaar relatie, zo precies en neutraal mogelijk geformuleerd. die ik bij nader inzien beter voor mezelf kan houden.

Dag Ida,

Ik ben van plan te verschijnen bij Kunst in Rooi op zondag 31 mei omdat ik een fietsdoel zoek, wij samen gezellig konden fietsen en ik benieuwd ben, hoe je je creatief ontwikkeld hebt. Ik wil je niet negatief verrassen, zoals in Woudrichem twee jaar geleden. We stonden naast elkaar maar “je herkende me niet”.

Als ik op Facebook zie dat je veganist bent geworden en ik “de mantel der liefde” van onze relatie heb afgehaald, besef ik dat ik niet de schitterende vrouw zal terugzien van wie ik nog steeds het ultiem ronde billenbeeld heb dat ik bewonder, al was het maar om de kuiltjes en de heerlijke hartvorm; de beeldende kunstvorm die je bent geweest. Die zelfbewuste vrouw werd jij, naar wie mannen gingen omkijken toen ik je vrouwelijkheid met hart en ziel ging bevestigen. Zalig om met je onder de douche te hebben gestaan. Zo rond, zo schoon, zo onzegbaar mooi. Ik kon geen genoeg van je krijgen. Ik kreeg alleen te weinig van je terug, vond ik. Je wilde zo graag je eigen bezigheden mededelen, dat zelfs mijn buurvrouw opviel hoe weinig intellectuele energie je nog overhad om naar haar welbevinden te vragen. Dat “door jezelf in beslag genomen worden” viel me in extremis op in Woudrichem, waar jouw aanwezigheid de expositieruimte volledig vulde, hoewel er meerdere exposanten moeten zijn geweest. En ik heb je wel eens voor die valkuil gewaarschuwd, zittend in de tuin. Wat je ook doet, welke eetgewoonte je je ook eigen maakt als middel tot zelfbeheersing: in dit geval veganisme; hoe je mijn bestaan ook ontkent; het billenbeeld en je zachte caramelgeurtje blijven bij mij.

Hoewel ik de relatie beëindigd heb, omdat je me onvoldoende kon inspireren (dat lag aan mij) en we, naar mijn mening, geen wezenlijk contact hadden (dat lag m.i aan de onbespreekbare taboes die één voor één als een muur tussen ons in kwamen te staan) heb ik teveel van je gehouden om tot het “Van de Akker vergeetboek” te willen behoren. Ik ben ook nog niet dood, zoals Patrick. Mijn foto kun je uit je blikveld halen, kapotslaan of zo diep mogelijk wegstoppen, net zoals emoties, maar verwerkt is er dan nog niks en ik ben er nog steeds.

Ik waardeer de gezelligheid en de aandachtige seks, geënt op jouw bioklok die we deelden tot de dag van vandaag bijzonder, waarvan ik inmiddels besef dat veel mensen dat nooit zullen meemaken. Zelfs mijn psycholoog Kerver, die vijfmaal getrouwd bleek te zijn, bewonderde ons om ons vermogen tot “uitstel van genot”. IK heb me daar met liefde en respect voor jou en mij aan gehouden. En ik herinner mij dat je daar tijdens je mbo-opleiding ook trots op was. En ik weet dat jij naar vermogen je best hebt gedaan. We hebben gezellige weekend-samenkomsten gehad om op terug te zien, helaas niets om samen naar uit te kijken. Een gesprek zal te confronterend voor je zijn, dus kondig ik mijn komst alvast per mail aan. Ik wil slechts gast zijn zoals andere Kunst-in-Rooigasten.

Mocht ik op 31 mei niet welkom zijn, hoewel je open huis houdt, dan heb ik daarvoor begrip, maar trek ik me dat niet aan. Bij jou langs gaan levert vooral veel voorpret op, al was het maar tijdens het schrijven van deze zorgvuldig geformuleerde e-mail. En die adrenalineshub neemt niemand me meer af.

Twee dagen na het schrijven van deze conceptmail, ben ik niet meer van plan hem te versturen, noch bij haar aan te bellen op de dag van de kunstmanifestatie. Ik verwacht niet anders dat ze me even onderkoeld zal tegemoet treden als tijdens onze allerlaatste ontmoeting bij mij thuis en tijdens ons laatste verkeerd-verbonden-telefoongesprek. Een manifestatie buiten de deur, zoals “Kunstroute Woudrichem” daar zou ik schadevrij kunnen verschijnen; bij haar thuis niet. In het ergste geval maakt ze gebruik van het recht om me te weigeren of ze laat me binnen en negeert me verder volkomen. De laatste optie ligt het meest voor de hand, omdat ze me in Woudrichem ook negeerde. Voor haar besta ik niet meer. Het heeft geen zin, zoals ze zelf ooit mailde, tenzij ze zelf contact opneemt wellicht, maar daarvoor heeft ze me te zeer doodverklaard. Die confrontatie zou voor mij nog wel eens erger kunnen uitpakken dan voor haar, want zij laat mij niet koud; ik haar wel.

Het viel me onverwacht makkelijk om niet naar haar toe te gaan en niet alleen omdat 31 mei een echte regendag was. Ik wilde niet onverstandig zijn met mijzelf als enig slachtoffer.

18 mei 2015
En hier een Google zoekresultaat waarbij mijn roepnaam “Tuur” in één regel genoemd wordt met “Ida Dijkstra”. hoewel ik alleen in Venlo kom als ik op doorreis ben naar Duitsland. Wat een toeval dat Ida, ondanks alles fan van “Tuur” is:
Galerie Tuur – Venlo, Netherlands – Художествена галерия … bg-bg.pchelplinebd.comwww.fb.me/pages/Galerie…/327828967315220 20 feb. 2015 – Премахване. Ida Dijkstra Leuk om het terug te zien, was een interessante dag met mooie vormen van kunst. 24 юни 2014 г. в 12:22 · 1.

10 juni 2015 (de dag waarop Ida’s moeder 77 zou zijn geworden)

Ida over het onderwijs aan haar neefje en nicht op de site opencircles waar gedweept wordt met commercieel succes, mits je hun drie-jarige opleiding volgt natuurlijk. De makers slaan een toon aan alsof ze de wijsheid in pacht hebben.  De presentatie is even opdringerig als van “Landmark” een aantal jaren geleden. Zou ze dit programma nu volgen?

“Gelukkig ontstaan er steeds meer initiatieven van particulieren die hun eigen school opzetten. Mijn petekind en neef zitten nu op democratisch onderwijs en ze zitten helemaal op hun plek, omdat zij uitgaan van de kwaliteiten van de kinderen en zij mogen zijn zoals zij zijn.

De particuliere scholen krijgen geen overheidssubsidie, maar worden wel bezocht door de onderwijsinspectie. Ook zij zijn enthousiast. Er wordt al veel gepraat met de overheid en ik ben ervan overtuigd dat er uiteindelijk een kentering komt die veel meer toe gaat naar maatwerk op scholen.

Het betekent echter wel loslaten van de controle en structuren die er nu bestaan en dat is vaak een lange weg, omdat het schijnzekerheid geeft.”

Daarnaast vind ik haar naam in meerdere Google zoekresultaten die allemaal verwijzen naar dezelfde opgeklopte homepage over het Paleo-dieet. De tekstlinks lijken nergens op, komen van domeinen die niets met diëten te maken hebben en komen niet uit bij een tekstbericht over of van Ida zelf. Kortom de links lijken alleen bedoeld om de Google-zoekresultatem te manipuleren en ogen even weinig koosjer als het Paleo-dieet zelf. Alles lijkt geoorloofd om emotioneel kwetsbare mensen als mijn ex-vriendin voor het dieet te winnen.

• Dag eenvoudige stappen om afvallen in een week …
www.wooncongres.nl/…/eenvoudige-stappen-om-afvallen-in-een-week.. is belangrijk heb het ook gewichtsverlies lyme vermageren na galblaasoperatie; Controversiële bendtner wordt yasmin groetjes ida dijkstra gemiddelde vrouw …

• Gezond banaan goed tijdens dieet U Libecciu
www.wooncongres.nl/dieet…/banaan-goed-tijdens-dieet-U-Libecciu
ida dijkstra boodschappenlijst aangeschaft koekjes maar laat ander eetpatroon, aanwennen maar dat is dat is oja blauwe wallen had worden aangepast melk.

• Paleo wafels met amandel en kokos meel
www.pacificfm.nl/paleo…/paleo-wafels-met-amandel-en-kokos-meel
Mag probeer elke dag tinten blauw is beantwoorden, ida dijkstra voor diëtist. Te stemmen dit voor teveel maar ik (gezonde, voeding en meer pasta met die een) …

• Hoe kan ik afvallen bovenlichaam paleo Snel afvallen 10 …
www.geschiedenisnieuws.nl/Hoe-kan-ik-afvallen-bovenlichaam-paleo-S…
… hebben is vooral een ida dijkstra ik kunnen houden met apps tijden! Snel eerder geprobeerd 1 Dieet shakes schema paleo Snel afvallen ontmoette Wandelen …

• Afvallen kind 12 jaar identiteitskaart
www.musicalmuseum.nl/afvallen-kind-12-jaar-identiteitskaart
Lichaam nodig heeft voor gezond afvallen beantwoorden, ida dijkstra resistance exercise, the querent knows 1. Home afvallen kind 12 jaar identiteitskaart.

• Heb je afvallen op Master Cleanse – www.donkerland.nl
www.donkerland.nl/heb-je-afvallen-op-Master-Cleanse
… dieet niet hardloopschoenen en afvallen 2014 gaan. vermageren ouderen Toe geld er zeker, in het beantwoorden ida dijkstra drinken thee zorg maar. top.

• Hoe om afvallen op de benen zonder de opbouw van spieren
www.spd-zeeland.nl/…/hoe-om-afvallen-op-de-benen-zonder-de-opbou…
… afvallen op de benen zonder de opbouw van spieren Door goed te geen relatie had ik bouw voldoende en buik gaan afvallen beantwoorden ida dijkstra meer …

•  Afvallen binnen 1 uur – Snel Paleo lunchbox recepten 5.4
www.avd-web.nl/afvallen-paleo-uitleg/…/afvallen-binnen-1-uur
Programmaewichtsverlies maar helaas met zout en 100 is verlaagd beantwoorden ida dijkstra per, dag gevonden kilo aangekomen van ik zie ze net al zei …

Google link naar een pdf bestand dat alleen betaald gedownload kan worden:
• Lijfstijl: De manieren van nu pdf download online free
www.stageebooks.org/1p4qiw_lijfstijl-de-manieren-van-nu.pdf
van bewegen en gezonde lijfstijl kunnen samenwerken en … geleidster ida Dijkstra met elkaar te praten over allerlei manieren van samenwerking.

Ook deze dieetgoeroes presenteren zich als verlossers. Als dit is waarmee licht-beïnvloedbare en ex-anorexiapatiënt Ida zich bezighoudt, dan kan het niet goed met haar gaan. Volgens mij is ze weer Ana, maar dit keer stiekem. En dan te bedenken dat ik haar zus vorig jaar via haar weblog anoniem, d.w.z onder schuilnaam en vals ip-adres gewaarschuwd heb. Ik besefte toen nog niet dat Mariël als “kruidengeneeskundige” zich ook behoorlijk alto gedraagt en in een beetje afvallen geen kwaad zal zien en de veronderstelde gezondheidswinst voorop zal stellen.
Langzaam begin ik te begrijpen wat het begrip “borderline in de praktijk betekent: het opzoeken van de grenzen in het ondermijnen van de eigen gezondheid, het sociaal functioneren of seks. Borderline-meisjes zullen bovengemiddeld vatbaar zijn voor de avances van loverboys. In Ida’s geval is Anorexia sluipend overgegaan in Veganisme en omdat dat niet dicht genoeg bij de gezondheidsgrens en het persoonlijk streven ligt, aangevuld met het “Paleo-dieet” waarmee ze de blauwe wallen onder haar ogen hoopt te bestrijden die ze inderdaad had. In 1995 nog, was haar streefgewicht 45 kilo. Als veganist op dieet lijkt ze me voldoende toegerust om haar gezondheid te ondermijnen. Misschien is dat ook wel de reden dat ze geen sociaal werker meer is. Gewoon ziek of fysiek te verzwakt.

21 augustus 2015
Hier de samenvatting van Ida’s Linkedinprofiel waaruit in woord en taal blijkt dat ze in de afgelopen jaren volkomen stuurloos is geraakt, zonder werk zonder relatie met de zoektocht naar levenshouvast langs het eerder gebaande pad van Anorexia, veganisme en diëten.
Linkedinprofiel Ida.

25 september 2015
Ik werd verrast door een nieuwe profielfoto. Ze heeft de samenvatting bij haar Linkedin-profiel uitgebreid en is waarschijnlijk dringend op zoek naar werk. Ik zie een ouwelijk, zorgelijk en smal gezicht omkranst door enigszins geblondeerd haar, maar het misstaat haar zeker niet. Zo te zien weegt ze nu minder dan toen ik haar in 2003 ontmoette: minder dan 60 kilo bij 1,78 m. Ze lijkt nauwelijks vet meer in haar gezicht te hebben; heeft grotere ogen dan ik me herinner en, of het door haar vega-leefstijl of, niet, ze heeft geen wallen meer onder haar ogen. Maar dat kan een momentopname zijn. Een logischer verklaring voor de grotere ogen èn de afwezigheid van wallen is vetverlies in het gezicht en daaraan gepaard gewichtsverlies. De diep ingevallen en zichtbare jukbeenderen in haar hals vind ik opvallend voor de vermagering.
Ze begint weer te lijken op haar anorexia-foto’s uit het midden van de jaren negentig die ik gezien heb, toen ze van nature ongeveer even blond als op deze foto. Ik vind het verschil met de foto hierboven enorm. Ze was toen in blauw mantelpakje. Er zit slechts twee jaar tussen. Toen leek ze ook al afgevallen, desondanks veel strakker in het vel.
Maar het staat haar allemaal, althans op de foto.

En deze is van Facebook: ze is erg bruin, waarschijnlijk van de zomer genoten, net als ik.

11 oktober 2015
Ze heeft na negen maanden werkloosheid een nieuwe manier van solliciteren en zich presenteren gevonden: via een app. Ziet er vooruitstrevend uit. En wat kan ze er nog fantastisch uitzien. Lijkt wel gefotoshopt vergeleken met haar profielfoto op Linkedin, maar wat een schitterende vrouw nog steeds.

En dan kan ze ook nog dromerig kijken…

Deze app is voor Android niet gratis. Welke incentive biedt Ida een potentiële werkgever om juist haar profiel te bekijken en wat is de meerwaarde hiervan ten opzichte van een gecombineerde presentatie op Linkedin en Youtube, beide gratis kanalen die voor iedereen gratis en overal toegankelijk zijn?
Zo te zien heeft ze zich in de eerste plaats een hoop geld afhandig laten maken voor een gelikte presentatie door een paar handige ondernemers. Ze lijkt hier ver voor de muziek uit te lopen. Een kat in het nauw maakt rare sprongen wanneer de WW afloopt en de Bijstand lonkt.

Anno mei 2018 blijkt het allemaal heel anders te liggen: de vriend met wie ze sinds twee jaar samenwoont in Noord-Limburg is partner in het bedrijf “Flying Eggs” dat de bovenstaande presentatie gemaakt heeft. Gek genoeg had ik via Google zelfs kunnen weten dat ze al sinds een paar jaar een relatie heeft, want rond kerst van 2016 en 2017 wensen ze “hun gemeenschappelijke kunstvrienden” het beste voor het nieuwe jaar. Heb ik even niet creatief gegooled, blijkbaar. Waarschijnlijk kan ik zo eindejaarlijks precies zien of het nog “aan” is, mocht ik daar behoefte aan hebben.

19 oktober 2015
Ida’s zus beschikt over het zelfinzicht dat ze emotioneel onbereikbaar is. Wat is het waard als me tijdens de allereerste ontmoetingen al opviel dat ze zich slechts uit in clichés en dat het hele gezin Dijkstra bang is voor contact? Het stemt me droevig om zelfs meer dan 10 jaar na dato nog bevestigd te worden in wat me opviel, maar nooit uitsprak en pas na afloop van de relatie correct leerde duiden.
Mezelf laten zien.

31 maart 2016
Ida is inmiddels alweer 15 maanden werkloos. Op Internet zie je het gebrek aan maatschappelijke deelneming terug in de afname van het aantal links in Google met haar naam erin. De daling is spectaculair en gehalveerd: van 18 naar 9 pagina’s. Vooral de dieetgerelateede zoekresultaten zijn verdwenen, waarvan er hierboven een aantal op een rijtje staan Dit zal vooral liggen aan het algoritmebeleid van Google, maar los daarvan zijn inmiddels alle werkgerelateerde links verdwenen. Als je iemands aanwezigheid op Internet langdurig en consequent volgt, valt er veel af te leiden over haar of zijn maatschappelijke bezigheden.

10 mei 2016
Ze heeft maar liefst 85 Facebookvrienden, maar voor het laatst negen maanden geleden iets gewijzigd, namelijk haar profielfoto. Zo diep kunnen onlinevriendschappen gaan. Het voorkomt in elk geval gesprek en confrontatie; een houding die Ida op het lijf geschreven is.

17 mei 2016
Ze heeft haar profielfoto gewijzigd en ongelooflijk, maar waar: naarmate ze slanker wordt, gaat ze er steeds stralender uitzien. Haar leefgewoonte is haar ogenschijnlijk op het lijf geschreven. Ze verliest heupen, borsten en rondheid, maar haar gezicht wordt almaar mooier.

17 juli 2016
Op 16 juli 2016 wordt Ida’s naam in een zoekresultaat gelinkt aan een webpagina over “Pathologosch huidpulken”, iets wat ze in mijn tijd helemaal niet deed, Veel interessanter is het document dat op dezelfde pagina vermeld wordt over: Cognitieve gedragstherapie bij borderline persoonlijkheidsstoornis. van de zeven genoemde kenmerken van Borderline, lijkt de dissociatie, d.w.z. een methode om zich te onttrekken aan pijnlijke herinneringen”het meest destructief voor haar eigen leven. Het kost haar haar werk en contacten, omdat het zich bij haar uit in het tot in extremis mijden van wezenlijk contact, vertrouwen en nabijheid, omdat elk wezenlijk contact in haar geval kan leiden tot een ongewenst gesprek en confrontatie met zichzelf.

Dissociëren kunnen we allemaal, al was het maar uit lijfsbehoud: bijvoorbeeld als we dagelijks een afstand langs dezelfde weg afleggen zien we de gebouwen langs de route. maar registreren en herkennen alleen bewust de herkenningspunten en afslagen. Met dissociatie als wellicht Ida’s sterkste borderline-kenmerk, wordt het ineens volkomen verklaarbaar dat het laatste telefonische contact een verkeerd-verbonden gesprek was en dat mijn bezoek aan haar tentoonstelling in Woudrichem in 2013, harerzijds tot geen enkele herkenning leidde: ik behoorde niet meer tot haar herkenbare werkelijkheid: hoe ongelooflijk ook voor mij die deze dissociatieve “vaardigheid” niet bewust kan inzetten: bij de dissociatieve persoonlijkheidsstoornissen Borderline en ook PTSS kan dat wel.

20 september 2016
Ida’s CV oogt steeds rommeliger en zonder focus, of het moest “Iets met kinderen” zijn. Hoe leg je aan een personeelschef uit dat slechts één opleiding langer dan twee jaar heeft geduurd en je banen niet veel langer met tussendoor steeds langduriger perioden van werkloosheid? Dat valt niet uit te leggen, tenzij ze open kaart speelt. maar dat deed ze bij mij al niet.
Ida’s linkedin-profiel na weer een opleiding.
Een verknipt CV als spiegel van een chronisch rusteloze persoonlijkheid. En waarschijnlijk niemand om haar uit de wind te houden of door wie ze zich werkelijk laat bereiken.

22 november 2016
Hoe gehaaide ondernemers precies de juiste tone of voice weten te treffen om kwetsbare vrouwen als Ida voor hun onbewezen gezondheidsclaims te winnen, is mij een raadsel. Dat een pagina van iemand die claimt twee bestsellers op zijn naam te hebben en 500,00 site-bezoekers per maand, slechts één reactie kan bevatten, zou op z’n minst vragen moeten oproepen, ook bij haar.

23 november 2016
Ze presenteert zich als telecoach. Ze heeft een smal gezicht gekregen, maar heeft nog steeds een aantrekkelijke mond. Haar zachte G roept nog altijd afkeer bij me op op, evenals de onvoorbereide presentatie zelf. Rommelig, van-de-hak-op-de-tak en ze zegt negen maal “ik”. waarvan er zeven op haarzelf betrekking hebben in een presentatie van 27 seconden. Ida ten voeten uit. Ik slaagde er nooit in me met dit deel van Ida te verzoenen wat je ook terug ziet in haar onvoldragen creatieve uitingen. Het riep en roept bij mij gevoelens van plaatsvervangende schaamte op en ergernis over het gebrek aan zelfkritisch vermogen. Dat haar intelligente partner, waarmee ze sinds 2016 samenwoont, haar daarvoor niet behoedt, begrijp ik niet, maar misschien is wederzijdse desinteresse wel het het succes van hun relatie.

Op één punt zijn Ida en ik geestverwant, namelijk dat we beiden doelloos (is niet hetzelfde als zinloos) door het leven zwalken, zonder focus en zonder werkelijk geloof in eigen kunnen. Geen mensen die elkaar op de lange duur tot troost of steun kunnen zijn. Daarvoor is de wederzijdse levensonzekerheid te groot.

1 december 2016
Ze heeft vanaf 1 november 2016 weer een baan als docent algemene vorming in Venray. Een prestatie na 22 maanden werkloosheid. Waarschijnlijk is correct spellen voor haar leerlingen van weinig belang, want “in onze tijd” kon ze geen “d” van een “t” onderscheiden. Of ze heeft bijgeleerd, ze heeft het kunnen verbloemen, of het doet er inderdaad niet toe. In elk geval is ze door haar proeftijd heengekomen. Ze zou hier wel eens heel goed op haar plek kunnen zijn, zolang ze zich maar tot “haar” kinderen kan beperken en weinig met collega’s te maken heeft die haar zouden kunnen pesten of goedbedoeld met zichzelf confronteren.
Linkedin-profiel per 1 december 2016

November 2017
Haar internetaanwezigheid neemt gestaag af, maar volgens Linkedin doet ze anno 2017 aan “Natural Body Balance”, Al Googlend blijkt dat een coachingspraktijk in Tilburg. Het werkt met energie en engelen, echt waar !
Of het nu gaat om verantwoorde eetgewoonten, democratisch onderwijs of spirituele coaching, Ida blijft de oplossing voor haar innerlijke onrust buiten zichzelf zoeken; alles om de confrontatie met zichzelf te vermijden die ze moet hebben ervaren en verafschuwd in haar therapietijd als gevolg van Anorexia. Elke afleidingsmanoeuvre is beter dan nog eens de confrontatie met zichzelf aan te gaan.
Ida en ik hadden elkaar never, nooit gevonden. Mijn beslissing om de relatie te stoppen was de enig juiste. Tegen een dermate, emotioneel zwalkende persoonlijkheid, zou ik niet bestand geweest zijn. Mijn besef wordt steeds sterker dat we elkaar in de best denkbare periode hebben ontmoet en van een herontmoeting geen sprake meer kan zijn, alleen al omdat ik haar nooit meer serieus zal kunnen nemen, bij alles wat ik nu van haar weet en begrijp.

7 maart 2018
Morgen 15 jaar geleden ontving ik je eerste levensteken en vandaag zag ik zowel de eerste opgewonden aankondiging van je bestaan alsook je laatste onderkoelde briefje. Dat is de Ida die je werkelijk bent, en wier bestaan ik 7 jaar bedekte met de mantel der liefde. Je totale gebrek aan inlevingsvermogen laat je hier weer zien in de omgang met je jongere zus die als peuter door je vader blijkt te zijn misbruikt. En ik voelde vanaf de eerste ontmoeting dat er iets mis was met jullie collectief in zichzelf gekeerde gezin. Je vader blijkt uiteindelijk toch de aanstichter van dat alles, zoals ik toen al dacht. Nu ik je achteraf zo goed heb leren kennen, verbaast het me niets dat jij en je zus geen contact meer hebben, omdat ze zich miskend voelt.
Seksueel misbruikt door vader.

8 maart 2018
Op deze heuglijke dag van 2003 moet Ida aan haar prinselijke kaartje voor mij gewerkt hebben en op maandag 10 maart, kwam de post hem brengen, toen ze nog gewoon (zij het wat later dan in de rest van de week) post bezorgden. Zevenenhalf jaar samen en zevenenhalf jaar uit elkaar. Wat een tijd, zeker ook omdat ik er tot vandaag alleen bij vlagen afstand van kan nemen.
Het besef dat Ida er niet voor mij zou zijn, mocht ik haar nodig hebben, vormde voor mij de directe aanleiding om de relatie te stoppen. De hele werkdag lang verkeerde ik in een staat van verbijstering over het feit dat ik gelijk kreeg via het misbruikverhaal van haar jongere zus. Ida was er niet voor haar, hoewel ze zelf meent verkracht te zijn door een buurman rond haar zestiende. Nu vind ik het knap dat haar broers het seksueel misbruik in elk geval niet lijken te ontkennen. Ida’s ouders zijn op het moment van dit schrijven respectievelijk al 10 en vijf jaar dood, dus zij kunnen niet meer ter verantwoording geroepen worden; een aantijging van seksueel misbruik, zou binnen het gezin dus evengoed als nestvervuiling kunnen worden opgevat en misschien doet Ida dat ook wel. Evengoed is mijn dag van verbijstering ingegeven door het besef dat Ida “er niet voor haar zus is”, nu het in extremis verlangd wordt, volgens eigen zeggen in het bovenstaande blog, krijgt Ida’s zus zelfs het voordeel van de twijfel niet; ook voor haar een reden om de (familiaire) relatie met Ida te verbreken. Het voelt niet als een triomf om na 7,5 jaar zo totaal bevestigd te worden de enig juiste beslissing genomen te hebben. Ik heb er evengoed grote twijfels bij of het wel zo koosjer is om via een weblog, vele jaren na het misbruik, je gram te halen op je ouders, hoewel het waarschijnlijk therapeutische waarde heeft. Was er dan 15 jaar eerder mee gekomen. Pa openbaar aan de schandpaal te nagelen, hoeven broers en zussen niet te pikken, en Ida doet het wellicht om deze reden niet, al heb ik zelf, gedurende mijn relatie met haar, ervaren dat haar empathisch vermogen “nul” is.

11 maart 2018
Vandaag Googlde ik je naam en vond je aangekondigde expositie: Family and violence, volgens de website van je vriend een “indrukwekkende tentoonstelling” in Velden, Limburg. Hij geeft je in woord en gebaar de erkenning, die je van je ouders had willen hebben, gemeend of niet. Wanneer gespeeld, beantwoordt hij je gebrek aan zelfkritiek, even schaamteloos als jij je afficheert als “kunstenares”, maar hij weet tenminste beter dan ik, hoe met je om te gaan.

Wellicht laat het lot van je zus je niet zo koud als ik dacht en is het ook een verwijzing naar je jongere broer die, volgens jouw zeggen, slaag kreeg met de stofzuigerslang. Tijdens deze ontmoeting ga ik je goed voorbereid aanspreken. Te verliezen heb ik niks, bijvoorbeeld over de betekenis van de titel van je expositie. Ik ga begripvol zijn en je proberen te raken aan je kwetsbare kant: je behoefte aan bevestiging als mens en als vrouw, en in dit geval als kunstenares. Hoe onaf je geëxposeerde werk ook moge zijn; ik zal het “mooi” vinden. Ik moet je vooral aanspreken waar anderen bij zijn, zodat vooral je jezelf blameert, mocht je me niet willen herkennen en je dan zo weinig mogelijk ruimte laten om nee ter zeggen of me af te wijzen. Waarschijnlijk krijg ik op deze pagina straks een indruk van je werk: Galerie Herman Marissen. Ik ga ook mijn spy-horloge weer in orde maken. Wie weet ben je op je mooist.

29 maart 2018
Aan haar Linkedin-profiel te zien na twee jaar weer geen vaste aanstelling gekregen bij Raaylandcollege Venray, maar dit keer naadloos overgestapt naar het ROC “Gilde” in Venlo als docent MCV en agogiek. Maar misschien vond ze het er niet leuk meer. Het patroon van twaalf ambachten en dertien ongelukken blijft vooralsnog gehandhaafd. Zonder werkloosheidsperiode iets anders vinden, is een echte felicitatie waard.

11 mei 2018
En hier woon je dan samen, op een kruising van 3 landweggetjes.

12 mei 2018
Rond de feestdagen van 2016 en 2017 wensen ze zijn kunstvrienden samen het beste voor het nieuwe jaar: via zijn Facebookpagina. daarmee zijn het ook haar kunstvrienden geworden. Zo stuurde Lia mij altijd kerst- en verjaardagskaartjes namens haar en “Niek”‘, maar dat was tenminste iets van haarzelf. Beide vrouwen op zoek naar hun eigen identiteit, onder de vleugels van een maatschappelijk geslaagde en intelligentere partner.

23 december 2018
Heb je vriend maar van de gemeenschappelijke kerstwens afgeknipt die ik van zijn Facebookpagina heb gehaald. Vast een aardige jongen, maar het gaat me toch om jouw lach die ik nog steeds prachtig vind.

9 maart 2019
Een poos niet naar je Gegoogled; na onze “ontmoeting” vorig jaar, waar je dissocieerde alsof er geen 8 jaar sinds ons afscheid zijn gepasseerd, geef je binnenkort een lezing als agressiecoach. Kan ik weinig zinnigs over zeggen. Wel dat het te duur is om naar toe te gaan en dat het mij niets gaat opleveren, behalve een hernieuwde kennismaking met je dissociatieve vermogens. Je tekstje oogt wederom rommelig, bevat een “d-t”-fout en het woord “escalaties”, dat normaal in enkelvoud wordt gebruikt. En je hebt als één van de weinige workshopleiders geen titel, maar wellicht voldoende praktijkervaring. Ik begrijp niet dat je maatschappelijk succesvolle vriend niet de moeite neemt om met je mee te kijken als hij je een warm hart toedraagt; hij kent je immers ook langer dan vandaag. Ik ben ontzettend benieuwd naar je presentatie; hopelijk verschijnt hij ergens op internet in woord en beeld. Maar ik hou er ook rekening mee dat je bijdrage voortijdig wordt geschrapt, omdat de organisatoren van mening zijn dat je als intrinsiek mbo-er het vereiste niveau niet haalt.
Je afficheert je ook hier als “kunstenares”, maar kunstenaar is volgens mij geen kwalificatie waarop je je kunt laten voorstaan, maar een predicaat dat je krijgt van je publiek. Het is ongeveer even sneu als van jezelf beweren dat je gevoel voor humor hebt. Je bent een roepende in tegenwind; een vrouwtjespauw die meent dat ze een staart kan opzetten. Desperaat op zoek naar de erkenning die je als “lastig kind” van je ouders had willen hebben; sinds ik je ken juist op een terrein waar je sterkte niet ligt. Maar om dat te zien heb je zelfinzicht en vermogen tot zelfkritiek nodig en mensen om je heen die je een warm hart toe dragen en de confrontatie niet schuwen. Ik heb makkelijk praten, want ik zocht het conflict, om de lieve vrede, nooit op. Ik durf te beweren dat je kunstelaar bent, wat betekent dat ik je zie als kundig knutselaar. Maar dit terzijde.

Je toont je werk alleen in de veilige omgeving van zijn galerie en niet op je Facebookaccount, Instagram of een eigen weblog, omdat je bang bent voor confrontatie met jezelf via de kritiek van anderen die je niet in toom kunt houden, laat staan kritiek van een “echte kunstenaar” als Theo Nijland, die geen interesse toonde  in je illustrator-werkje van “mooie vrouw Piet”:  gewoon bang voor de waarheid dus.

Ida lijkt de schaamte steeds verder voorbij en dat zou je als partner toch een halt moeten durven toeroepen, als was het maar om haar, uit genegenheid, tegen zichzelf te beschermen, maar dat deed hij ook al niet toen ze haar 27-seconden coachingsfilmpje op internet zette. Kun je een relatie vestigen op onderling overeengekomen desinteresse, zoals Lia en Niek 15 jaar probeerden? Hij heeft gezelschap. zij materieel voordeel. Kan dat genoeg zijn? Het lijkt cynisch, maar een andere verklaring zie ik voorlopig niet.
Hierbij de aankondiging van het congres en jouw deelname..

Opvallend ook dat er nog maar een stuk of 10 zoek-resultaten op jouw naam staan, verdeeld over 7 Google-pagina’s, Facebook en Linkedin meegerekend. Dat was tot een jaar of drie geleden zeker het driedubbele.

23 april 2019
Een blogartikel van jouw hand, zonder spelfouten, inhoudelijk helder en goed gestructureerd. Het logenstraft alles wat ik eerder over je intellectuele en emotionele stuurloosheid heb geschreven. Het stuk bevestigt dat je heel goed met kinderen en jongeren overweg kan. In anderhalf a4’tje van ongeveer 600 woorden komt maar 6 keer het woord “ïk” voor, terwijl het in je eerdere teksten, gericht op volwassenen “ik”” regent als je beschrijft wat je allemaal kan en doet. In dit geval lijkt het vermijden van “ik” de professionele afstandelijkheid te dienen.

Het stuk laat ook zien hoe goed je geleerd hebt je sociaal wenselijk te gedragen. Dat gaat zover dat Ida, naar eigen zeggen,  zelfs “werd bedankt voor betoonde kwetsbaarheid”. De volgende zin is al even afstandelijk geformuleerd: “De ervaring leert dat het herkennen van eigen emoties, het bespreekbaar maken en het leren hanteren ervan, in de communicatie naar elkaar een wezenlijk verschil kan maken.” Over wiens ervaring heb je het? Zeker niet over je persoonlijke ervaring en zeker niet over die van mij met jou.  Jouw ervaring uit je in “kwetsbare verhaaltjes”, die in wezen over je alter ego gaan en waarvoor medecursisten je klaarblijkelijk bedanken. Ze moesten eens weten hoe ik je heb leren kennen: bang voor confrontatie met jezelf en de liefde. Nu schrijf je erover vanachter een muur van wat wetenschappelijk zou zijn aangetoond en vanuit je competentie als agressiecoach. Allemaal door derden aangereikte informatie en aangeleerd gedrag, zoals in je therapietijd. En het ziet er zo liefdevol en persoonlijk uit wat je schrijft, want papier is o-zo geduldig.

Nu ben ik ineens weer nieuwsgierig wat ik nog meer van je ga vinden. Is dit het product van jouw onderwijskundige input en een heel goede redacteur, en ga je straks weer verder op voet van je workshopaankondiging in juni?
Agressie in het onderwijs

25 april 2019
Een nogal flauwe foto op haar Facebook-pagina van een paar geschoende voeten op een stoelleuning met als commentaar: “Even relaxen, we hebben het weer aardig druk”. Ze spreekt niet alleen voor zichzelf maar ook voor degene van wie ze de cultureel-intellectuele en materiële bijwagen geworden is, desperaat op zoek naar erkenning: gezien worden door hem en  zijn “kunstvrienden”, dat is wat ze wil. Hij spreekt op zijn Facebookpagina wel voor zichzelf. Wat zou hij vinden van haar afhankelijke persoonlijkheid? Wat moet ze daarvoor terugdoen? De jaloerse gedachte dringt zich hier aan me op dat ze in ruil hiervoor wellicht in lichamelijke zin veel verder gaat, dan ze mij ooit gunde. Het zij zo, daar zal ik nooit achterkomen.

Juist nu ze bijwagen geworden is, vergroot ze elke stap die ze doet eindeloos uit. Op Linkedin afficheert ze zich nu o.a. als “gastvrouw”, “textielkunstenaar” en “sociaal ondernemer”. De neiging om elke scheet die ze laat op te blazen, had ze in “onze” tijd veel minder, althans niet in mijn bijzijn. Compensatiegedrag voor het besef “niemand” te zijn waarschijnlijk, zoals mijn oudste broer dat ook doet. Het betekent dat ze zich dit keer terdege bewust is van de ongelijkwaardigheid in haar relatie, die gecompenseerd moet worden door het pimpen van haar CV met “dingetjes”.
In haar Internetaanwezigheid vind je van al die bezigheden niets terug; een eitje om zo’n CV door te prikken voor een handig Googlende personeelsadviseur of recruiter.
Hoe geringer haar zichtbaarheid op Internet, des te groter haar behoefte aan erkenning. En het verband is niet toevallig, al realiseert zij het zich vast zelf niet, want beide hangen direct samen met haar zelfgekozen rol van bijwagen van iemand die het maatschappelijk veel beter doet dan zij.

Het is ook goed mogelijk dat haar wens erkend te worden, is ingegeven door gebrek aan werk als handvaardigheidsjuf, wat feitelijk haar hoofdvak is en waarvoor ze is opgeleid. Dat ze is gepromoveerd tot agressiecoach, kan betekenen dat collega’s hoger worden ingeschat. Dan is de kans groot dat ze per 1 januari 2019 niet meer als docent in Venlo werkt. Het zou haar bovendien afhankelijker maken van haar partner.

Een jaar geleden, tijdens Odd-kunstroute, zag ik het goed wat betreft haar “verbanning naar de tuin”. In plaats dat ze de erkenning krijgt waarnaar ze snakt, mag en kan ze niet eens in de schaduw staan van de kunstvrienden die hij een podium biedt in zijn galerie. In plaats daarvan is ze “gastvrouw” van zijn bed-en-breakfast met te weinig regulier werk. Zoals hij mij liet weten “een ton per jaar uit te kunnen geven aan het glasblazen”, zal hij haar tenminste impliciet confronteren met haar onbeduidendheid, die opzichtig gecamoufleerd moet worden met een gepimpt CV, maar: “eigen roem stinkt”, zegt men dan. Om deze leefstijl te kunnen handhaven, moeten ze hun eigen badkamer wel delen met hun bed-en-breakfastgasten, zo blijkt uit de online-recensies. Mijn vader gaf als ondernemer ook tonnen uit, allemaal van de bank en leefde ondertussen in de waan dat hij miljonair was.

Het verschil in materiële inbreng tussen Ida en haar vriend zal desondanks enorm zijn en het zal haar behoefte aan erkenning alleen maar vergroten.
Haar Linkedinprofiel anno 2019

Mijn eerste lief stelde  in ruil voor geborgenheid en materiële zekerheid haar  beïnvloedbare persoonlijkheid vrijwel geheel in dienst van haar latere partner en gaf haar eigenheid op. Een andere overeenkomst met Ida is dat ze beiden matig intelligent en dito opgeleid zijn. Het is vast geen toeval dat juist deze vrouwen geneigd zijn om in majesteitelijk meervoud te spreken: zwakke persoonlijkheden vertegenwoordigen geen sterke eigen mening. Zowel Lia als Ida functioneren op intrinsiek mbo-niveau; de hoeveelheid opleiding doet er in beide gevallen weinig toe, en als ik ooit nog iets van een vrouw wil leren, zal ik op dit niveau geen liefdesrelatie meer moeten aangaan, maar voor de toekomst veel kritischer zijn.

27 april 2019
En hier zie ik je zoals ik me je herinner als je op je gemak was, ditmaal in het decor van de Bed and Breakfast waarvan je gastvrouw zegt te zijn, gevonden via Booking. Uit een recensie op Tripadvisor: “Het poetswerk kan beter” en “De gastheer was meer bescheiden dan de gastvrouw”. Ik heb dat ooit “Ida’s ruimtevullende aanwezigheid genoemd”. Het bevestigt mijn observatie als het zelfs toevallige passanten opvalt. Op boekingCom veel korte, zeer positieve recensies, maar ook “niet zo proper, onverzorgde indruk, sept. 2018. “We waren niet tevreden over de hygiene”; de communicatie met verhuurders verliep ongemakkelijk. Wij ervaarden de sfeer als vrij benauwend” (juli, aug, 2018). De negatieve beoordelingen hebben allemaal in vakantietijd plaatsgevonden, wellicht geen toeval. Badkamer en keuken moeten met H. en Ida gedeeld worden en en daar zijn geregeld opmerkingen over tekortschietende hygiene, maar op BookingCom geen opmerkingen over Ida’s nadrukkelijke aanwezigheid, alleen dat ze als gastheer en gastvrouw als zeer vriendelijk worden ervaren.
Zoals mijn vader er prat op ging miljonair te zijn, terwijl hij arm als een kerkrat stierf, zegt Herman “een ton per jaar” aan zijn hobby uit te geven. Ondertussen moeten ze hun badkamer delen met hun bed-and-breakfast-gasten. Schijn bedriegt wellicht ook hier.

8 mei 2019
Hier meer over de sfeer en het seksueel misbruik binnen het gezin. Afgezien van het seksueel misbruik is veel herkenbaar van wat Ida me vertelde, inclusief verkrachting, seksuele kwetsbaarheid en gepest worden in haar jeugd. Zo te zien heeft Mariél nog meer moeite om haar lichamelijke integriteit te bewaren. Er blijft een zweem hangen van of dit nu allemaal wel echt gebeurd is:
– Getriggerd
– Nacht van de waarheid
– Schijn bedriegt

15 juni 2019
Was mijn twijfel over je opmerking “dat je wel een ton per jaar aan je hobby uitgaf”, toch terecht. Niet het Rozenmeisje moest in de krant, maar jij met je boogde “kunstwerk” naar aanleiding van haar tragisch lot. Maar Ida maakt het onderscheid toch niet tussen oprechtheid en zelfoverschatting. Zelfoverschatting kenmerkt haarzelf ook. Brutalen hebben de halve wereld, en je kunt er ruim van wonen.

“Ik ga langs de grenzen van wat mogelijk is met gieten en blazen. Veel is mislukt dit jaar, maar wat gelukt is. is dan ook wonderbaarlijk”. [gelukt, zou ik willen toevoegen]. Oh, ironie, aan zelfkennis ontbreekt het hem niet.

8 juli 2019

• de homepage van Ida’s website anno 2019, zo te zien ontworpen en gemaakt door een “kunstvriendin” en een zakenrelatie. Dat ze haar dit gunnen, zonder inhoudelijke eisen te stellen, zegt veel over hoe ze tegen Ida aankijken.
• idadijkstra.nl
  En ze gebruikt het anagram van haar voornaam dat ik heb bedacht en zij maakte na een cursua illustrator. Een voorbeeld van onze harmonische samenwerking van meer dan tien jaar geleden, maar wie is hier nu eigenlijk de “kunstenaar”? Ik ben er maar trots op.
• En hier de html-dump van de site dd. 8 juli 2019
  Ben benieuwd of er nog meer komt. Wat in elk geval opvalt, is de wederom weinig representatieve en vage foto waarmee ze zich presenteert en de lelijk ingeplakte social-media-ikoontjes (die niet werken) en ze had natuurlijk haar “liefde-in-het-onderwijs-blog” moeten doorplaatsen, maar zoals veel van wat uit uit Ida’s ongedurige geest ontspruit, zal ook deze site wel in goede bedoelingen blijven steken. De teksten zijn vertrouwd krom en nietszeggend, alleen de spelfouten ontbreken vooralsnog. Onder de veelbelovende button “Tools” zou je een toolkit verwachten, maar de pagina bevat een korte toelichting op “het emotiehuis, zodat de pagina “Wat is het Emotiehuis” zou moeten heten. Ik vind het onvoorstelbaar dat “haar Herman” er geen kritisch oog over laat gaan, maar waarschijnlijk opteert hij voor het bewaren van “de lieve vrede” en gaan ze beiden hun eigen gang. Hoe kun je je levenspartner als intelligent mens zo schaamteloos laten aanmodderen, maar wellicht is dat wat haar toekomt. De enig echt plausibele verklaring is niet dat hij het niet zou zien, want daarvoor is hij te intelligent en zelf te veel kunstenaar, maar dat hij er puur zakelijk voor kiest, haar kwetsbare persoonlijkheid opzichtig te boosten daar haar “kunst” de hemel in te prijzen en zich niet te bemoeien met alles waarvan hij zich verre kan houden en wat verzwegen kan worden tot ze er zelf over begint; dat waarin ze onverbeterlijk is; zoals haar “website” en Linkedin-profiel; de enig juiste manier om het met Ida uit te houden. Ik besef eens te meer hoeveel aandacht, belangstelling en zorg ik haar tegemoet heb gebracht.
  Ruim een maand later zie ik nog een andere plausibele verklaring voor zijn gebrek aan bemoeienis: zijn eigen website, die vermeld staat onder “technische realisatie”: internouveau.com ziet er ook zeer onaf uit. In mindere mate gold hetzelfde voor een eerdere websitie, waarin hij partner was: flyingeggs.eu. Deze site was na enkele jaren alweer uit de lucht. Wellicht hebben ze elkaar gevonden in het produceren van onaffe dingen en is de eenvoudige verklaring voor zijn gebrek aan bemoeienis met haar bezigheden, dat hij de onvolmaaktheid er evenmin van ziet als zij.

Net als mijn eerste Lief Lia en haar ex-vriend Niek heeft Herman zich gewapend met desinteresse als antwoord op die van Ida. Mijn “Mantel der liefde” heeft plaatsgemaakt voor wederzijdse desinteresse in elkaars bezigheden. Het lijkt ook de enige effectieve manier om je als partner niet te storen aan de overmaat aan energie die Ida wegzuigt en opmaakt. Onverschilligheid kost de minste energie. Gewoonweg negeren van haar ruimtevullende aanwezigheid. Mijn eerdere observaties rond haar “verbanning naar een plek achter in zijn tuin” in 2018 en haar “ik”-filmpje als telecoach, waren geen toevallige observaties. Deze onvoldragen website komt daar nu bij. De vage foto in het groen, dat toevallig voorhanden is, staat symbool voor haar onvoldragen creatieve werk en haar gebrek aan zelfkritiek. Het zou me verbazen als deze “website” ooit afkomt. Nu ze materieel en intellectueel een veel te hoge boom heeft uitgezocht om te schuilen, gaat ze veel meer dan in “onze tijd” op zoek naar erkenning, als “leerkracht”, “agressiecoach”, maar vooral als “kunstenares”. Het patroon vertoont sterke parallellen met dat van mijn “kunstenaarsbroer”, zelfs de herkomst is vergelijkbaar: gekleineerd zijn en gezien willen worden en daarvoor de “schaduw van een veel te hoge boom” op te zoeken, waardoor ze juist nog minder zichtbaar worden. Wat zou dat op de lange duur met haar onverwerkte trauma’s doen van gekleineerd, gepest en niet gezien worden, als ze beseft dat ze afhankelijk van haar partner is, zijn “kunstvrienden” niet de hare zijn en ze weinig meer is dan de poetshulp in zijn Bed-and-breakfast. Een afhankelijkheid en desperate zucht naar erkenning, die bij mij in elk geval al te vaak tot schaamteloze zelfoverschatting leidde, zij het dan die ene keer tijdens een optreden van Theo Nijland in Den Bosch. Kan hij haar troosten, mocht de zelfkritiek en het zelfinzicht zich een uitweg banen, of stuurt hij haar weg als “een-sta-in-de-weg”, zoals Niek uiteindelijk met Lia deed.

10 juli 2019
En haar Linkedin-profiel dijt steeds verder uit. Vragenvuur voor elke oplettende p&o-adviseur. Waar ligt uw focus precies, mevrouw Dijkstra? Maakt u wel eens keuzes? Hoe komt het dat u het nergens langer dan twee jaar uithoudt? En dat terwijl ze in de kern toch gewoon leerkracht handvaardigheid is op een lbo-school. Opvallend is dat de talen “Engels” en “Duits” van haar palmares verdwenen zijn. Wellicht teleurstellende ervaringen mee gehad op haar vorige school, waarbij ze de verwachtingen wellicht niet kon waarmaken.
haar Linkedin-profiel per 10 juli 2019
en per 10 augustus 2019: haar agressiecoaching via het “Emotiehuis” staat er al op, hoewel ze slechts over een onaffe website beschikt. Ze zegt lessen Nederlands en Engels te hebben gegeven, hoewel ze “het kofschip” niet beheerst en slechts over jaren 70 mavo-Engels beschikt.

10 augustus 2019
Van je Facebook-profiel. Alles even zeldzaam stralend mooi. Dat ronde kinnetje ook; ultieme vrouwelijkheid, 57 ! Je lijkt wel aangekomen, zo rond is je gezicht geworden. Ik meende het al te zien op de vorige foto in je “Bed-end-breakfast”. Dan moet het je wel goed gaan. Waarschijnlijk het goede leven van weinig bewegen, niet fietsen en veel autorijden. Sportiever dan ik was je toch al nooit. Je schrijft erbij: “gemaakt door Milou van Helden, professioneel fotograaf”. Beetje geretoucheerd denk ik, vooral onder de ogen en een kleurfilter gebruikt, vergeleken met de professionele afbeelding uit 2015 is de pukkel boven haar neus en linkeroog weggeretoucheerd, evenals de “denkrimpel” direct rechts ervan. Deze zal vier jaar later eerder dieper geworden dan spontaan verdwenen zijn.
en “binnenkort twee websites”. Ik ben benieuwd. Het mag wat kosten, blijkbaar. Evengoed een prachtige foto. Had ik hier maar een hr-afbeelding van. Wie weet duikt die nog op op je tweede website.

11 augustus 2019
Na je “Mondriaan” en “rijmmemorie”-project in 2012, je zelf presenteren als “telecoach” in 2016 wordt de volgende poging om je zelfstandig te maken die als “agressiecoach”. Ik realiseer me nu pas goed dat een tweede reden, naast je gebrek aan communicatie, kan zijn voor je twaalf-ambachten-13-ongelukken carrière, het verschijnsel dat je veel dingen half doet, of dat ze in een onvoldragen stadium blijven steken. Het lijkt erop dat Ida’s werk daardoor als structureel ondermaats wordt ervaren en dat dat ook al een kritiekpunt was toen ik haar leerde kennen en het ging om teamleider “Helen” en leidinggevende “Thea”. Wellicht hebben ze je daarom gepromoveerd tot agressiecoach, de-escalatie van conflicten onder een adolescentenpopulatie heeft altijd zin en schade kun je met je werk niet aanrichten. Ida heeft in naam een hbo-opleiding afgerond, maar functioneert intellectueel en werkinhoudelijk nog steeds op mbo-niveau (ze is niet in staat om zich tekstueel, schriftelijk gestructureerd, planmatig of taalkundig correct uit te drukken. Dit moet op de werkvloer tot wederzijdse teleurstellingen leiden en harerzijds tot frustratie door gebrek aan waardering en ontkenning. Het moet haar toch al lage zelfbeeld en gebrek aan eigenwaarde verder aantasten. Mocht dit kloppen, dan zal in maart volgend jaar je contract niet verlengd worden.

Je zus met een hbo-verstand, is het niet gelukt een coachingspraktijk draaiend te houden, omdat ze met al haar jeugdtrauma’s in de knoop zat; dat gaat jou met een intrinsiek mbo-verstand zeker niet lukken; hoe ga je de gespreks- en voortgangsverslagen schrijven?
En als je er straks weer een mislukking bij hebt, ditmaal een “zakelijk avontuur” in plaats van de erkenning waarnaar je snakt: wanneer komt dan bij jou de klap van je onverwerkt verleden, die je zus met pijn en moeite probeert te verwerken? Dan zal het wellicht te laat zijn. Te laat om nog tot zelfinzicht te komen.

18 oktober 2019
Je leert niet van eerdere ervaringen en je vriend laat je wijselijk begaan. Na je vruchteloze aanwezigheid met je schilderwerk op een crea-site; je poging om als zelfstandige culturele programma’s voor het basisonderwijs aan te bieden; je onbeholpen presentatie als telecoach, nu dan een eigen website die niet af is over agressietraining en een link op een site voor kindercoaches. In tegenstelling tot een aantal anderen, ben je zichtbaar niet aangesloten bij een kwaliteitsbewaker en gebruik je een gmailadres om mee te communiceren; een geliefd communicatiekanaal voor oplichters, want zo goed als anoniem. Je ziet het allemaal niet en zalig zijn de onwetenden, is het gezegde. Wel zielig eigenlijk; ik zou je nooit zo laten zwalken, maar misschien wil je ook niet dat hij zich met je bemoeit, behalve als het op financiële ondersteuning aankomt dan.
Ida’s presentatie als kindercoach.

22 oktober 2019
Ziehier haar beloofde tweede website:
– www.ahakindercoach.nl en de html-spiegeling dd. 22 oktober:
– Ida als kindercoach.

Deze website is op het eerste oog wel “af”, al ontbreekt ook hier een adequate zoekmachinetitel. Wel is duidelijk waar haar hart ligt: bij kinderen en niet bij agressiecoaching van volwassenen.
Aan de pay-off: “Beter dan een pleister”, kun je zien dat ze noch gevoel voor verhoudingen, noch een gepast gevoel voor humor heeft, maar waarom is er niemand in haar omgeving die haar behoedt voor zulke stommiteiten? Ze is zozeer op zoek naar erkenning en wil zo graag serieus genomen worden, maar gooit, zonder besef haar eigen glazen in. Zalig zijn de onwetenden en de eenvoudigen van geest.

Hier haar voorstelpagina:

“A-ha!, dus dat zit zo
Als kind kon ik heerlijk wegdromen en uitte ik mij via tekeningen, andere creatieve vormen en spel, om zo de wereld om mij heen beter te kunnen begrijpen.

Ik was in die zin ‘anders’. Van jongs af aan voel ik me aangetrokken tot mensen die ‘anders’ zijn. Die komen dan ook steevast op mijn pad. Zo heb ik veel kinderen en jongeren kunnen helpen in het zwemonderwijs die extra aandacht nodig hadden vanwege gedragsproblemen. In aandachtwijken in verschillende grote steden heb ik kinderen uit multiproblemgezinnen mogen begeleiden om hen te laten groeien in sociale vaardigheden, hen inzicht te geven in hun kwaliteiten en deze helpen te ontwikkelen.

Als docent begeleid ik jongeren in het onderwijs in beeldende vormen, loopbaanbegeleiding, sociale vaardigheden en drama. Ook heb ik veel stagiaires mogen begeleiden van Praktijkonderwijs tot en met universitair opgeleiden. Als beeldend kunstenaar voel ik mij thuis met creatieve werkvormen en weet deze te integreren binnen het coachen.”

Iedereen die in welzijn of onderwijs werkzaam is, kan bovenstaande clichés over zichzelf opschrijven, omdat iedereen van nature “anders” is en het volstrekt logisch verklaarbaar is dat “de anderen” op je pad komen als je ze in werk of privéleven opzoekt.

24 oktober 2019
Onderstaande ingedikte inzichten stuurde ik via het contactformulier van idadijkstra.nl onder mijn alter ego Dura Verdade, wat in het Portugees “harde waarheid” betekent volgens vertaalmachine Deepl. Het werd na jaren tijd om ze met haar te delen via de anonieme Tor-browser. Als ze het bericht leest, zal ik dat wellicht binnenkort zien aan de wijzigingen op haar websites.
Ik voel me als de havik die stil in de lucht hangt en alles rond Ida, overziet en van wie de schaduw, zich op het juiste moment met 200 km per uur op zijn nietsvermoedende prooi heeft gestort.

Geachte mevrouw Dijkstra,

Op zoek naar hulp voor mijn puberende zoon, kwam ik u op het spoor. Helaas zie ik dat u uw werk vergelijkt met een pleister plakken en de problematiek van mijn zoon dan waarschijnlijk als een schram waar alleen wat jodium op hoeft. Uit de pay-off van uw website blijkt niet alleen dat u weinig gevoel voor verhoudingen heeft, maar ook over een misplaatst gevoel van humor beschikt. Is er niemand in uw sociale omgeving die u voor zulke vergissingen wil behoeden? Ik ben wat verder gaan zoeken en kwam nog een andere site met uw naam en beeltenis tegen, waarop u zich presenteert als agressiecoach. Weer die misplaatste humor, ditmaal onder de faq’s. “Nee, het emotiehuis is niet te huur”, bovendien is deze website niet af. Nieuwsgierig geworden naar zo’n gebrek aan zelfktitsch vermogen, maar eens uw Linkedin-profiel bekeken: een lange lijst met ditjes en datjes, zonder duur of structuur. Als een mens daarvoor voldoende tijd had, dan zou een dag 48 uur tijd moeten hebben: vandaar die onaffe website waarschijnlijk. Voordat u zelfstandig kinder- of agressiecoach wilt worden, raad ik u aan eerst zelf hulp te zoeken. Voor een psycholoog met een functie als personeelsadviseur, laat zich heel wat afleiden uit zo’n warrig profiel. De erkenning waarnaar u zo dringend op zoek lijkt, verdien je door andere mensen serieus te nemen. Dat kan ik aan uw Internetpresentatie niet afzien. Gelukkig zijn er meer kindercoaches in uw regio.

Hartelijke groet,

Dura Verdade

30 oktober 2019
Deze pagina facebook.com/cirkelkleding had ik helemaal gemist, hoewel hij al vier jaar oud is. Gevonden via Google afbeeldingen met de naam “Ida Dijkstra”. Ik moest flink doorklikken in de resultaten, maar dan heb je ook wat. Eindelijk krijg ik een idee van Ida’s kunstzinnigheid en het mag gezegd: haar tasjes zijn ronduit kleurrijk. Jammer dat het laatste bericht al weer meer dan een jaar oud is, daar zie ik de Ida terug die ik zo goed heb leren kennen; iets nieuws te doen, zoals het huidige coach-schap en het oude wordt verwaarloosd. Maar een aantal dingen verrassen me, zeker gezien haar fletse structuurjurken van ervoor en haar eeuwige paars-blauw. Haar “flapjestas” vind ik ronduit mooi. Ak googlend op begrippen als “tassen”, “recycled” en textiel levert veel resultaten en plaatjes o. Zelfs bol.com biedt het aan,> herkomst is meestal een ontwikkelingsland en de prijs ligt tussen de 30 en 50 Euro. Geld is met dergelijke handvaardigheid dus niet te verdienen en kunst is het evenmin
Hier de pagina als pdf: in drie jaar voorzien van een paar openbare berichten: Recyclekunst.

En hier de afbeeldingen:

 

 

 

 

 

 

 

 

De  bovenstaande “kunstfoto’s” zijn weer des Ida’s: genomen in rommeldecors. Van de kussens is de helft van de voorstellingen niet te onderscheiden, omdat ze in de zon genomen zijn. Wat heb je geleerd tijdens je kunstzinnige vorming? Fotograferen alvast niet.

3 november 2019
Op basis van een opinie-artikel over naar het Westen terugkerende ISIS-strijders, een gesprek met een vriend, die iedereen besprak in zijn omgeving behalve zichzelf en de ambitie anderen te coachen van mijn stiefzus, mijn ex-vriendin en haar zus, deed ik het volgende inzicht op dat ik op Facebook heb gepost. Ik kreeg er slechts één reactie op, zoals altijd als de observatie “te moeilijk is:
Verschillende mensen in mijn niet al te directe omgeving afficheren zich als coach. Niet op basis van sociaal-wetenschappelijke of pedagogische kennis, maar als ervaringsdeskundige. Ze zijn zelf ooit gepest, gekleineerd of behept met een diagnose. Hun potentiële cliënten dienen als troost en bevestiging “dat ze het erg hebben gehad”, maar dat er meer zijn zoals zij, Ondertussen richten deze pseudo-hulpverleners kun aandacht bewust op anderen, om de aandacht af te leiden van hun eigen ongenoegen. Ze spiegelen zich en “wie zich aan een ander spiegelt, spiegelt zich zacht”. Zo komen deze soms aardige en altijd goedwillende “coaches” nooit tot zelfreflectie of zelfinzicht. Het gaat immers altijd welbewust over “anderen”. Dit mechanisme heet: cognitieve dissonantie en we schijnen het allemaal te doen, maar natuurlijk niet iedereen onder de dekmantel van het coach-zijn.

26 december 2019
Meer dan dertig van zijn “kunstvrienden” exposeren samen in Venlo tussen kerst en oud en Nieuw. Ida is daar niet bij. Kan voor een kwetsbare persoonlijkheid, al door vader en moeder gekleineerd en op school en werk gepest, heel pijnlijk zijn. Is dat de reden dat ze via Facebook geen gezamenlijke kerstkaart hebben gestuurd aan de “gemeenschappelijke kunstvrienden”, omdat ze plotseling beseft dat het alleen “zijn” vrienden zijn?

5 maart 2020
Je hebt geen vast contract gekregen of geambieerd in Venray, en in afwijking op je vaste patroon, is er na je tijdelijke contracten geen langdurige werkloosheidsperiode gevolgd. Dat je geen vast contract zou krijgen, wist ik tevoren. Je werkt nu in Oss weer dicht bij je oude woonplaats als docent kunstzinnige vorming, waar ik veel intieme momenten met je heb beleefd. Gefeliciteerd. Je geeft volgens je Linkedin-profiel geen taallessen meer, maar lijkt je te beperken tot waarvoor je bent opgeleid als docent beeldend vormen. Misschien ben je net als ik sinds een maand op de juiste werkplek terecht gekomen. En je hebt je websites bovenaan je profiel staan, wellicht per ongeluk, maar als zelfstandig “kindercoaching” je hoofdactiviteit is geworden, heb je weinig uren gekregen op je school en werkinhoudelijk weinig te doen, want je half-affe websites kunnen niets opleveren. Mocht je nog op Schandeloo 66 wonen, dan is de afstand tot je werk in Oss aanzienlijk; volgens Google Maps 80 km, maar dat heb je vaker gedaan: heen en weer gependeld tussen Sint Oedenrode en Zwijndrecht. Maar je relatie lijkt over: je bent geen gastvrouw meer van zijn Bed and Braekfast; de zinsnede “en ook gastvrouw Ida Dijkstra maakt heel interessante textielkunst” is van zijn website verdwenen en nu is me ook duidelijk waarom er rond de kerstdagen geen gemeenschappelijke kerstgroet op zijn Facebook-pagina verscheen. Op je Linkedinprofiel anno februari 2020 is zelfs te zien wanneer de relatie afliep: december 2019, want toen stopte je met je gastvrouwschap. Hoe zou ze nu verdergaan zonder “zijn” kunstvrienden en zonder omgeving waarin ze beeldend kunstenaar kan spelen? Je hebt hem nog niet weggedaan als Facebook-vriend, waarschijnlijk nog niet aan toegekomen om hem weg te doen of hem handhaven, in plaats van doodzwijgen, levert gewoon meer op, bijvoorbeeld zijn “kunstcontacten”.

Het lijkt me goed mogeelijk dat ze terug is gegaan naar Sint Oedenrode, wellicht met zijn financiële ondersteuning; de netste manier om van haar af te komen, maar dan zal ze hem om opportunistische redenen niet gauw van haar Facebook-vrienden verwijderen, hoewel het sluiten van een dergelijk compromis met zichzelf strijdig zou zijn met haar zwart-wit-borderlinekarakter. Maar de afstand Oss-Sint Oedenrode is maar 32 km. Het is alles overziende ook heel goed mogelijk dat ze zelf een andere baan heeft gezocht, zonder dat ontslag in de lucht hing, omdat ze gewoon niet meer bij hem in de buurt wilde zijn.

Je website idadijkstra.nl is uit de lucht ahakindercoach.nl werkt nog. Op het contactformulier staat alleen nog je 06-nummer, maar op de html-dump uit juli 2019 staat ook nog “zijn” adres. Duidelijker kan het niet Vast staat dat ik het anderhalf keer zo lang met je heb uitgehouden dan hij en dat is een opwekkende gedachte. Maar waar zou je nu wonen? Ingetrokken bij een nieuwe vlam? Zo heb ik je niet leren kennen, maar als iemand die langdurig afstand neemt van pogingen tot liefde; dat herken ik net als heel veel andere dingen en toch… Teveel achteraf allemaal, zonder er nog ooit iets mee te kunnen behalve dit opschrijven.

7 maart 2020
Op stilzwijgende desinteresse, zoals ik die zag in Ida’s ondoordachte Internetgedrag, zonder dat hij haar bijstuurde en hun gebrek aan wederzijdse betrokkenheid tijdens haar, volgens zijn zeggen “ïndrukwekkende expositie” in zijn tuin op 10 mei 2018, kan evenmin een relatie worden gestoeld als op de eenzijdige interesse, zoals die tussen Ida en mij bestond. Mijn observaties op 10 mei 2018 moeten even scherp als juist geweest zijn en waarschijnlijk was het al een voorbode van het feit dat het beste toen al (na, volgens haar zeggen, twee jaar samenwonen), van de relatie af was. Waarschijnlijk beseften zij het zich nog nauwelijks, maar ik zag het al en schreef het op. Een hele troost, en eerlijk is eerlijk: “Geen mooier vermaak dan leedvermaak”.

10 maart 2020
Ze presenteert zich nu als spreker voor congressen rond kindermishandeling.. Zal niet goedkoop zijn, omdat de betreffende organisatie voor een Google-ad betaalt. Ida’s naam verschijnt nu op elke pagina bovenaan in de resultaten, zodra je haar Googled. De uitstraling, is anders dan het tenenkrommende “telecoach-filmpje” uit 2016: professioneel. De tekst op de pagina “LEZING” is, hoewel geredigeerd, nog steeds rommelig, zonder echte focus, en inclusief spelfout. Deze zal wel blijven staan, tot de pagina weer uit de lucht is, omdat er nooit meer iemand naar omkijkt Meest opvallend: dat ze net als haar zus begonnen is met koketteren met haar ongemakkelijk gezinssituatie. Ze profileert zich als ervaringsdeskundige van kindermishandeling en suggereert tegelijk opgeleid te zijn in de aanpak ervan en hinkt zo als meestal op twee gedachten. En oprakelen, warmhouden, en afstandelijke anekdotes vertellen, in plaats van traumaverwerken. Maar wie weet gaat dat in haar geval samen. Ze heeft het vertellen van verhaaltjes over zichzelf, waar ze in “onze” tijd al zo goed in was inmiddels tot kunst verheven.

11 maart
Ida lijkt zich steeds verder terug te trekken in een eigen fantasiewereldje, waarin ze “moeilijke” dingen doet als kunstenares zijn en lezingen geven, waarvoor je bij uitstek bevestiging van anderen nodig hebt. Waar dat uitblijft, geeft ze het zichzelf maar via het dubbelleven dat ze op Inteernet leidt. Haar linkedin-profiel dijt uit en een presentatie is snel gemaakt.

Ida is pas tijdens de relatie met “haar” Herman echt van de realiteit losgezongen geraakt, te zien aan haar Internetgedrag met haar telecoach-filmpje en zijn ongetwijfeld goedbedoelde sollicitatie-ondersteuning via de app, waarvan hij natuurlijk dondersgoed besefte dat alleen met ondersteuning via sociale-mediakanalen zoiets zinvol is, zoals ook geldt voor haar eigen websites. Alleen Ida zelf beseft dat na al haar eerdere ervaringen nog steeds niet. Wat wederzijdse desinteresse allemaal niet vermag. Dan heb ik het in de 7,5 jaar relatie met haar haar lang niet slecht gedaan: spreker, coach en kunstenares was ze toen nog niet. Ze was toen in elk geval lang niet zo ver weg van de werkelijkheid, of ik zag het niet, omdat ik ook dat met de mantel der liefde bedekte, maar ik denk toch dat ik haar gekte nog redelijk in toom hield. Dat is hem niet gelukt, waarschijnlijk omdat hem dat niet interesseerde. Mijn analyse naar aanleiding van mijn bezoek op 10 mei 2018, dat ze “in de kern niets met elkaar hadden”, berustte op een juiste observatie.

13 maart
Volgens haar Linkedin-profiel klust ze sinds een maand ook in Eindhoven-Noord bij (Woensel) in de begeleiding van eenzame jongeren. De kans dat ze weer is neergestreken in St, Oedenrode lijkt me levensgroot, maar waar? Dat verschijnt wellicht nog op de kindercoach-website die nog in de lucht is Haar Linkedin-profiel per maart 2020..

20 maart
Het zou me allerminst verbazen als Ida zich in deze relatie seksueel belaagd heeft gevoeld; wat gezien haar kwetsbare persoonlijkheid op dit punt, heel goed denkbaar is. Omdat ze zo desperaat op zoek is naar erkenning, kan ze kwetsbaarder zijn dan ooit Voor “loverboys”, zeker gezien het feit dat ze in navolging van haar zus twee jaar geleden begonnen is met het verwerken van het gezinsverleden in “family and violence”. Zo zou ze zich in het slachtofferschap op één lijn kunnen stellen met haar zus, zoals ook mijn jongste zus zich op één lijn waant met mijn moeder door zich verkracht te voelen door elk vriendje dat ze heeft. Waar het Ida niet lukt erkenning te krijgen als kunstenares, dan tenminste als slachtoffer van huiselijk geweld. Haar zus die de familienaam heeft afgezworen en door het leven gaat als “Mariël Groenen”, heeft gemeten aan haar Twitterprofiel geen enkel ander onderwerp van belang meer in het leven dan koketteren met haar slachtofferschap van seksueel misbruik. Moet verschrikkelijk zijn voor echtgenoot en kinderen.

10 april 2020
Ida’s totale gebrek aan zelfkritiek of vermogen tot zelfrelativering, maakt dat ze schaamteloos is en redelijke bescheidenheid mist. Beide kun je naadloos terugzien aan de nauuwgezette presentatie van niemendalletjes op haar Linkedin-profiel.

15 mei 2020
Na een klein jaar weer eens een blogartikel van Ida’s hand over eenzaamheid onder jongeren in Corona-tijd. Ze haalt een onderzoek aan van een Antwerps onderzoeker, waarna je suggesties voor de oplossing van het het probleem zou verwachten. In plaats daarvan een opsomming van andermans initiatieven in Zuidoost Brabant, eindigend met een sneer naar de media dat ze geen goed-nieuwsshow zijn. Ook dat is niet origineel, want dat doet Trump al. Het is als met Ida’s kunstuitingen: niets nieuws onder de zon, dus overbodig. Met de opsomming van zelfgestuurde, Coronagerelateerde initiatieven tegen eenzaamheid onder jongeren, ondergraaft ze bovendien haar eigen betekenis als professioneel eenzaamheidsbestrijder. De media oproepen in positieve zin over jongeren te berichten, presenteren als oplossing voor eenzaamheid, is klinkklare onzin. Een oplossing zou kunnen zijn de genoemde initiatieven na Corona-tijd voort te zetten, maar daarop komt Ida niet. Ten slotte dekt de titel de lading niet.
Problemen met jongeren..
Qua strekking en uitkomst exact hetzelfde als haar blog “De rol van liefde in het onderwijs”, maar dat zat gedachtenmatig wel goed in elkaar, want hoogstwaarschijnlijk extern geredigeerd. Alleen de aanleiding was anders: Corona vs. een congres over agressieregulatie, waar ze een workshop gaf. De organisatoren ervan wilden goed voor de dag komen met hun ongetwijfeld dure exercitie en moeten bereid zijn geweest tijd en moeite te steken in de begeleiding van hun sprekers en workshopleiders, zoals een literaire uitgeverij dat doet met hun topauteurs.

30 september 2020
Het is nu zo goed als tien jaar geleden dat ik je vaarwel heb gezegd en de behoefte om je te volgen is er nog steeds, wellicht als gevol van een uitgebleven vrouwelijk alternatief. En weer ben je van baan gewissekd: nu ba een half jaar Oss, overgestapt naar Den Bosch. Er moet wel een erg nijpend tekort aan docenten zijn, wil de zoveelste sollicitatie-commissie over het ratjetoe aan activiteiten, ervaringen en bezigheden heenstappen: Linkedin september 2020.
Je blijkt op dezelfde school te werken als mijn vriend Jacob Kooistra. Goede kans dat jullie elkaar gaan ontmoeten als docenten, terzijde van de taal- en rekenvakken. Als jullie het niet gaan hebben over je wederzijdse bekenden, dan kan ik nog plezier beleven van deze kennisvoorsprong, bijvoorbeeld mochten jullie Facebookvrienden worden. Dan zou ik ineen zicht krijgen op haar Facebook-activiteit. Afwachten en Jacobs vriendenlijst af en toe controleren, maar wel een mooi toeval.

24 februari 2021
Uit haar flink opgeleukte intro, waarin ze zich mu afficheert als “Sociaal designer” (zal wel een bedenksel van haar ex zijn), blijkt ook dat ze alweer een jaar werkloos is.Linkedin februari 2021.. Op dat punt niks veranderd met de periode dat ik haar leerde kennen, alleen is ze brutaler geworden in het camoufleren. Verder nog steeds twaalf ambachten en dertien ongelukken.
In weerwil van de werkelijkheid van de zoveelste werkloosheidsperiode, gaat Ida volgens haar CV steeds hoger vliegen; iets dat begon na haar eerste jaar CKV, toen ze zich tijdens vakantie op Fehmarn voor het eerst als kunstenaar afficheerde. Haar intenties komen steeds verder weg te liggen van de realiteit en klaarblijkelijk niemand in haar omgeving die haar daarnaar terug kan brengen of onderkent dat haar het zelfinzicht ontbreekt. Even machteloos als ik destijds of wellicht gewoon ongeïnteresseerd.
Dat ze elke twee jaar werkloos raakt, is een patroon en toch heb ik dit niet zien aankomen, omdat ik dacht dat ze in haar creatieve vak op haar plek zou zijn. Mogelijkheden genoeg op het Koning Willem I college, zou je zeggen. Mocht ze serieus van het pad raken, dan zal het in dit perspectiefarme, tweede Coronajaar zijn. Geen relatie, geen opleiding, geen werk als afleiding. Het lijkt me haast onmogelijk om jezelf tot je dood toe voor de gek te houden. Misschien toch? Gelukkig dat ik me van deze patronen heb losgemaakt.

24 februari 2021
Zowel Ida als mijn eerste lief Lia, waarvan ik steeds meer pseudo-spirituele teksten aantref op Facebook, waaraan geen touw vast te knopen is, allemaal instemmend doorgestuurd en geliked, alsmede anti-Corina retoriek, lijken zich partnerloos en dus onbelemmerd, steeds verder terug te trekken in hun éénpersoonsrealiteit, waarin ze steeds onbereikbaarder worden. Elk op hun manier versterken ze zo de muur, waardoor ze zich onkwetsbaar wanen. Maar ook onneembaar, waardoor ze voor steeds minder mensen interessant zijn. En dat realiseren ze zich vast niet.

9 maart 2021
Dezer dagen 18 jaar geleden ontving ik je drukke introductiekaartje met kindertekening. Nu heb je een roodkapjesjurk gemaakt en hem op geheel eigen wijze laten fotograferen, vaag en in een non-omgeving. Je wilt zo graag kunstenaar zijn, maar je beseft nog steeds niet dat kunst los moet kunnen staan van de maker, wil identificatie mogelijk zijn en dat kunst een context nodig heeft. Feitelijk ben je de verkleedkist, waardoor een zesjarige geïntrigeerd wordt, nog steeds niet ontgroeid, al heb je dan de vaardigheid om een roodkapjesjurk zelf te maken. Stel, je zou je in deze jurk laten fotograferen in een veld vol klaprozen of aan een bosrand in de ochtendnevel; wellicht zou jou gefotografeerde creatie dan kunnen uitgroeien tot een kunstwerk. En ik had je daar graag bij ondersteund. Maar helaas. en je Facebookvrienden vinden het “mooi” zo.

3 april 2020
Eerder nam ik deze regels over die te vinden zijn op haar website ahakindercoach: “Als kind kon ik heerlijk wegdromen en uitte ik mij via tekeningen, andere creatieve vormen en spel, om zo de wereld om mij heen beter te kunnen begrijpen.”, dat Ida ten onrechte meent zich hiermee te onderscheiden van andere kinderen, omdat vrijwel alle kinderen de wereld zo benaderen. Het verschil met de meest andere kinderen is dat dit gedrag bij Ida nooit veranderd is, maar dat ze dit nu verwart met “kunstenaarschap”. Zo bezien, heeft Ida al van kindsbeen af in een éénpersoonsrealiteit geleefd, waarin ze zelf de baas is, kan zijn wie ze wil zijn en de controle heeft. Dit maakt haar aanleg voor anorexia ook des te beter verklaarbaar en haar beïnvloedbaarheid draagt er waarschijnlijk toe bij, dat haar fantasiewereld tijdelijk naar de achtergrond verdwijnt als ze een relatie heeft. In onze periode van samenzijn, leek haar fantasie weer de overhand te krijgen aan het eind van de relatie toen we elkaar begonnen los te laten, althans ging mij haar gebrek aan realiteitszin storen. Wellicht was het voordien even sterk, maar hield ik het met de mantel der liefde bedekt. Feitelijk is ze nooit volwassen geworden wat verklaart dat ze graag met kinderen werkt en zelf altijd kind gebleven, inclusief kinderlijke naïviteit, gebrek aan zelfkritisch vermogen en gebrek aan zelfrelativering. Dat zou inhouden dat ze beïnvloedbaar blijft en kwetsbaar voor kritiek, anorexia en seksueel misbruik. Dat heb ik eigenlijk nooit eerder zo beseft en kan gelden als slotconclusie over haar.

16 april 2021
Een facebook-contact stelt vragen over deze jurken, waaruit blijkt dat ze niet begrijpt wat de bedoeling ervan is. Ze passen alleen Ida, als symbool voor de éénpersoonsrealiteit waarin ze verzeild is geraakt. Zij kent ook als enige het waarom.

Het lijkt meer dan symbolisch dat ze juist dergelijke persoonlijke kledingstukken maakt. Wil het kunst worden, zal ze er een verhaal bij moeten vertellen dat publiek trekt, anders kan het zo in de verkleedkist op zolder. De presentatie is weer niet “af”: een griezelige omhang die mij aan een lijkkleed doet denken waar nog net een paar benige vingers uitsteken.

22 april 2021
Volgens haar linkedin-profiel werkt ze weer bij ContourDeTwern in Tilburg en bij het Koning Willem I college als “docent funderend onderwijs”. En dat terwijl ze juist in de basisvakken: Nederlands, rekenen en Engels tekort schiet. Heel Verrassend!
Linkdin-profiel april 2020

3 mei 2021
Na meer dan een jaar afwezigheid is haar volwassenenen-coaching weer in de lucht: idadijkstra.nl. Wederom met het door mij bedachte naam-logo. Ingekort en persoonlijker geworden. Ze geeft hier innmiddels zelf toe dat ze kind gebleven is, iets wat ik kortgeleden opschreef. Ze ziet het zelf klaarblijkelijk als een pré. Ze weet het allemaal goed te verwoorden, zoals de psycholoog waarbij ik ooit liep en die vijf maal getrouwd was. Het ziet er verzorgd uit, blijkbaar is de hand van de vormgeefster er weer aan te oas gekomen. Naar de page-titles is wederom niet gekeken, maar omdat de teksten concreter zijn, is ook de keuze van Google leesbaarder.
Screendump van idadijkstra.nl per april 2021
Maar ze heeft het ook nu weer nadrukkelijk over zichzelf en elk bewustzijn van wat potentiële coachingsklanten van haar kunnen verwachten, of inzicht in de problemen van anderen, lijkt te ontbreken, Wat ze doet, is zich laten voorstaan op haar vermeende ervaringsdeskundigheid. Net als in het intro-filmpje voor telecoaches van vijf jaar terug, presenteert ze zich ook hier in zes regels introductietekst met zes keer ïk” en drie keer het woord “mijn”. Ze verenigt daarmee ook de negatieve eigenschappen van het-kind-zijn in zich: weinig oog voor anderen, nauwelijks zelfkritiek en geen zelfrelativering. Ida presenteert zich als “Volwassene met het kind in de ogen”. En inderdaad: van wat ze doet en maakt ontgroeit zelden iets de kinderschoenen, maar gelukkig ontberen kinderen het vermogen tot zelfrelativering om dat te beseffen. Niets bijgeleerd dus, op dit punt en lijkt in de loop der jaren niemand enige corrigerende invloed op haar te hebben gehad. integendeel, de zelfoverschatting lijkt steeds groteskere vormen aan te nemen. Volgens een vroegere vriend, maken deze eigenschappen een kind “egomaan”, ofwel ziekelijk egocentrisch, iets dat bij elk normaal kind overgaat, maar wellicht is het iets dat bij een borderliner niet overgaat; hoe het ook zij: Ida ziet de negatieve eigenschappen van het kind in zichzelf over het hoofd, terwijl haar gebrek aan zelfrelativering en het voortdurend bezig-zijn-met-zichzelf, bij mij al plaatsvervangende schaamte opriep, zonder dat ik het meer dan 10 jaar geleden goed kon benoemen. Nu ze het kind in zichzelf onderkent, vallen voor mij weer een aantal puzzelstukjes op hun plaats.

Oischots Weekblad, mei 2921
Je zwakte presenteren als sterkte: in haar eigen werkelijkheid is Ida luisteraar en misschien lukt dat zelfs wel, als het om jongeren gaat: ze vormen immers geen bedreiging, zoals volwassenen. Praten over luisteren, is ook Ida ten voeten uit: wie praat, luistert niet. Ze lijkt geen benul te hebben, waar ze staat in het leven, en zo’n krantenstukje bevestigt haar in wat ze wil zijn. Wel knap dat ze de publiciteit haalt. Ze beweert het “Emotiehuis’ontwikkeld te hebben, maar dat idee bestond tenminste al in 2016. En de credits aan haar zie ik nergens En weer staat haar kunst “doelloos” in de tuin. Je zou er in deze context makkelijk vogelverschrikkers in kunnen zien.
Ida als luistervaardig jeugdcoach in het Oirschots weekblad
En ze woont op bungalowpark Stille Wille, waar ze wellicht een bungalow gekocht heeft vanuit de erfenis van haar ouders. Adres: Berkenlaan of De Stille Wille), Het gaat om een landgoed, mogelijk vrij toegankelijk, maar haar precieze adres zal alleen met een smoes te achterhalen zijn. Wellicht afwachten tot ze een expositie organiseert. Alles aan het stukje ademt de onrust, die al sprak uit haar kennismakingskaartje uit 2003. Ook in die zin is het nog echt Ida, qua uitstraling, alleen wat ouder geworden.
Praten gaat je beter af dan luisteren, vandaar dat je je hebt aangemeld bij een sprekersbureau. Daar hoop je je ongelukkige gezinssituatie te kunnen exploiteren en de aandacht te krijgen die je zus probeert te genereren met seksueel misbruik. Oneerlijk want jij hebt recht op minstens zoveel aandacht, maar disfunctionele gezinnen zijn niet uniek, dat zou je vanuit je werk kunnen weten. ik kom er zelf uit voort. Maar goed, het draait om jou:
Zij Spreekt

Bij je hernieuwde werkgever
Met het organiseren van ontmoetingen ben je op bekend terrein; je deed het eerder voor allochtone vrouwen en iets met “Aan tafel”. Met een mobiel van je werkgever, te zien aan het nummer dat afwijkt van dat op je eigen website. Deze volwassenen behoren niet tot je familie, kennissen of werkkring en zullen dus nauwelijks confronterend of bedreigend voor je zijn. In tegendeel, zolang jij het idee hebt dat deze doelgroep “eenzamen”, kwetsbaarder is dan jijzelf, kun je je een boost geven, als een kat aan een krabpaal. Ben nieuwsgierig te weten, of je het ook daar voortdurend over jezelf en je eigen ervaringen hebt, of dat je je professioneel kunt beheersen:
Tafel van Erasmus

13 juni 2021
Hier een warrig verhaal om je coachingspraktijk aan te bevelen en tegelijk een nieuwe url: emotiehuis.nl Emoties in de kinderschoenen.

30 september 2021
Een poos niets meer van je gezien, maar vandaag valt me op dat binnen de eerste acht links op de google-zoekpagina alles vermeld wordt wat je allemaal bent, of pretendeert te zijn: kind- en jongerencoach, docent, social designer, beeldend kunstenaa, sociaal werker, emotielezer en emotioneel gegroeid. En daarvoor hoeven de urls niet eens te worden opengeklikt. En dat terwijl er nog maar zo’n 50 links zijn met jouw naam erin. Nog een paar links verder de volgende titel: “Ida Dijkstra combineert een karrenvracht vol aan levens- en beroepservaring in haar coaching praktijk en als Social designer”. Ida’s zelfverzonnen wereld in een notedop.

31 maart 2022
Per 2022 zijn Ida en haar voormalige partner Hwerman Marissen geen Facebook-vrienden meer, Eén van beiden moet de ander ontvriend hebben. Des te veelzeggender is de staat van onderhoud van haar websites, waarop de privacy-pagina van emotiehuis.nl nog steeds zijn adres vermeld staat, als contactadres, terwijl ze, Ida kennende, allang geen contact meer hebben. Ontvrienden staat gelijk aan een doodverklaring, al kan de actie natuurlijk ook van hem gekomen zijn. Op voet van vriendschap zullen ze niet meer staan.

7 april 2022
Twee van je vier baantjes zijn na een jaar al weer gestopt ene zogenaamde praktijk als zelfstandig kindercoach, kan niets van belang opleveren, omdat er aan je websites al jaren niets meer is gedaan. Zo blijf je levenslang in het patroon ronddraaien van “twaalf ambachten en dertrien ongelukken. En dan zet je er godbetert nog bij dat je twee overblijvende werkzaamheden ook tijdelijk zijn

6 oktober 2022
Het eerste Google-resultaat toont een link naar haar linkedin-profiel met de title-text dat ze “Social designer en vormgever” is. Leuk bedacht wat niet kan verblooemen dat ze de-facto werkloos is en haar drie laatste baantjes afgelopen zijn. Dat geeft te denken in een tijd van overspannen arbeidsmarkt en een schreeuwend tekort aan docenten.

Linkedin-profiel per oktober 2022

1 januari 2023
Eigenlijk dacht ik dit weblog afgerond te hebben. Maar in een oude backup vond ik een site-rip van een weblog van haar zus met onder meer een verhaal over haar moeder die in een gesloten afdeling van een verpleeghuis zat, alsmede een recente site-rip van Ida’s designkunst. Leuk om op deze plek te bewaren. Wie weet om ooit nog eens te lezen of om van te genieten:

• Html-dump van weblog van zus Mariël
• Hoeveel zijn luciferdoosjes waard?
• Html-dump van de designkleding gemaakt door Ida

5 februari 2023
Ze vraagt 15.000 Euro voor haar jurk uit lucifersdoosjes, die ze zelf zwavelkopje noemt en vandaag stapt ze een tweedehandswinkel binnen om haar creaties gratis weg te geven. Ida lijkt nog steeds Ida, de vrouw voor wie ik viel en niet viel. Haar ongalledaagse uitstraling is er nog en ook het Brabants van overal en nergens: Ida bij Kruispunt-TV die haar designjassen weggeeft

augustus 2024
Na een half jaar Montessoricollege Groesbeek als docent beeldend vormen, toch weer werkoos. Dit patroon blijft zich herhalen. Daarnaast etaleert ze haar creatieve werk op verschillende websites als Exto en Artleader, met vaak pittige prijzen eebij. Haar afstudeerobject van lucifersdoosjes, wenst ze bijvoorbeeld van de hand te doen voor 15.000 Euro. Ook heeft ze tegenwoprdig een Instagram-account. Net als eerder met haar twee coachingswebsites, presenteert ze zich via enkele websites van derden en net als vijf jaar eerder meent ze dat daarmee het werk “af” is. Wederom als eerder heeft ze nu een “kunstwebsite” onder eigen naam, waarop wandkledem zijn gefotografeerd tegen een tuinschutting en paspoppen als verdwaalde vogelverschrikkers in een tuin te zien zijn. De pagina’s zijn net als voorheen niet geoptimaliseerd voor zoekmachines waardoor Google maar een slag slaat naar de tekstuele inhoud, zo die er al is. Ook dit patroon van vroegtijdige desinteresse, onkunde en verwaarlozing herhaalt zich. En niemand uit haar sociale omgeving neemt blijkbaar de moeite haar daarop te wijzen. Door ervaring wijs geworden waarschijnlijk.

16 oktober 2024Drie terugkerende patronen
Ik zie steeds drie gedragspatronen terugkomen, die zo karakterbepalend zijn, dat ze moeiteloos in haar internetgedrag zijn terug te zien: uit haar linkedinprofiel dat ze iemand is van twaalf ambachten en dertien ongelukken; in de loop der jaren her en der op Internet, waaronder haar eigen website en de onbeholpen foto’s van haar creatieve uitingen: dat ze impulsief aan veel begint, zoals je ook op linkedin kunt zien, maar weinig afmaakt, omdat de concentratie en belangstelling “op” is. Zo bezien is het zeer knap dat ze nog vrij recent een hbo-opleiding creatieve en kunstzinnige vorming heeft afgerond, wat het derde patroon in haar karakter zeer heeft versterkt. In het laatste jaar van onze relatie tevens het eerste van haar opleiding CKV, liet ze zich steeds nadrukkelijker voorstaan op haar creativiteit, waaraan ze steeds de suggestie ontleent dat ze kunstenaar is, In de loop van de afgelopen 10 jaar lijkt ze zich steeds verder te hebben teruggetrokken in een eigen realiteit die goeddeels losstaat van de werkelijkheid van anderen en waarin ze is wie ze wil zijn: ze afficheert zich op linkedin als “sociaal vormgever” en beeldend kunstenaar, terwijl ze in werkelijkheid docent is met een tekort aan kennis en vaardigheden in de basisvakken: Nederlands, rekenen en Engels, vanwege haar mavo-achtergrond. De éénpersoonsrealiteit die ze gecreëerd heeft, lijkt voor de borderliner in haar de manier om controle te houden over het leven, zoals ze dat midden jaren negentig deed door zichzelf uit te hongeren in een anorexia-periode.

Levensverhaal

Hier stuit ik bij toeval op een soortgelijk levensverhaal als dat van Ida, terwijl ik teken- en schilderblogs doorzoek naar info over schilderende hobbyisten. Deze achtergrondinfo kenmerkt Ida als jonge vrouw ook.
Leren leven met Borderline en anorexia met behulp van gedragstherapie

Ida’s verdere CV

Troubadour opent Kinderboekenweek ZAANDAM – 23 sep 2008 – Het is weer bijna tijd voor de Kinderboekenweek. Van 1 tot en met 11 oktober is in heel Nederland de jaarlijkse Kinderboekenweek, met dit jaar als thema Poëzie. Op 1 oktober start de Kinderboekenweek in Zaandam met een zangvertelling op rijm door een troubadour, voor kinderen van 8 t/m 12 jaar. De troubadour daagt kinderen uit mee te doen aan het langste gedicht ooit geschreven. Verder mogen ze rijmen en dichten, kolderen en kleuren, dobbelen en tobberen. Het programma op 1 oktober duurt van 13.50 tot 16.00 uur. Kaartjes kosten 1,50 euro en zijn te koop bij de bieb. Er is tijdens de Kinderboekenweek meer te beleven. Tot en met 11 oktober is er een expositie. Benieuwd naar zwijnenstreken, spelende kippen en verliefde dieren die hun gevoelens op wel heel aparte manieren uiten? Op eenvoudige wijze laat Ida Dijkstra zien dat samen zijn fijn is. Maar is dat ook zo?

Bouwspeeltuin 2007 Verslag van: Maandag 23 juli 2007. Door Ida Dijktra (Hoofd van de Bouwpeeltuin) Een geweldige dag om te beginnen. Droog en af en toe een beetje zon en veel inschrijvingen! Kinderen en de ouders zijn blij verrast als zij horen dat zij een hamer gesponsord krijgen van onze hoofdsponsor. Er ligt veel hout klaar voor de kinderen. Rudi en zijn mensen kunnen het bijna niet bijhouden in de houtwinkel. Grote houten platen en de pallets vinden hun weg naar enthousiaste kinderhanden. In een mum van tijd ontstaan er allerlei gebouwen. Je ziet gewoon het dorp ontstaan!! Kinderen lopen af en aan om spijkers te komen halen. Het gaat wel heel erg hard vandaag! Aan het eind van de dag moet ik alweer hout bijbestellen. Het is niet aan te slepen! Het resultaat aan het einde van de dag mag al gezien worden! Als nu maar snel meer hout komt… Verslag van: Dinsdag 24 juli 2007. Door Ida Dijkstra (Hoofd van de Bouwpeeltuin) Bij de ingang waaien wij vandaag bijna weg van onze stoel, het regent en wij denken dat het niet zo druk wordt. Maar nee, wij zitten er flink naast! Stoere jongens en meisjes staan weer klaar om verder te timmeren aan hun huis(je). Omdat het erg modderig is worden er in het midden van het terrein pallets neergelegd, zodat iedereen droge voeten houdt. Alhoewel…niet iedereen! Sommige kinderen glijden uit in de modder en zien zwart. Naar huis bellen, schone kleren aan of opgehaald worden en dan weer doorgaan! Twee kinderen worden erg teleurgesteld als zij later op de dag komen en hun huisje blijkt helemaal gesloopt te zijn…! Dat is niet zo netjes! Gelukkig vinden wij de daders en zij helpen snel mee om een nieuw huis te bouwen. Er worden doeken tevoorschijn gehaald die gebruikt worden als gordijnen. Er wordt al hard gewerkt aan bankjes in de huisjes, ongelofelijk! Gelukkig wordt er halverwege de middag nieuw hout gebracht! Sensatie als de truck vast komt te zitten in de modder. Er zijn wel drie mannen nodig die stenen leggen onder de bemodderde banden voordat er weer hout gestapeld kan worden. Aan het einde van de middag komt de inspectie van de huisjes. Kinderen zijn helemaal zenuwachtig en benieuwd hoe hun huis wordt beoordeeld. Sjef (van Forta) bekijkt de huizen goed, schudt aan de bouwwerken om te kijken of het wel stevig genoeg is, kijkt of er geen uitstekende spijkers zitten waar je aan vast kan blijven haken en kijkt ook goed of het zó stevig is dat er een verdieping boven gebouwd kan worden. Gelukkig zijn er al een paar huizen goedgekeurd. Anderen krijgen goede tips van Klaas om het steviger te maken. Donderdagmorgen om 9.00 uur komt Klaas weer terug om te controleren, dus zorg dat het in orde is, jongens en meisjes!!! Verslag van: Woensdag 25 juli 2007. Door Ida Dijkstra (Hoofd van de Bouwpeeltuin) Wat een prachtige zonnige dag en wat een bouwactiviteiten!! De huizen hebben vandaag steeds meer vorm gekregen. Gordijnen, vitrages, plastic, zelf geschilderde bordjes en daken op de huizen. In de huisjes wordt het ook steeds knusser! Regelmatig komen er ouders kijken hoe het eruit ziet. De grote houten platen zijn bijna op, maar er ligt nog veel kleiner hout en veel latten. Wat gaan jullie daar allemaal mee doen, jongens en meisjes? Zoals ik al heb verteld komt morgen om 9.00 uur de huizeninspectie. Vanmiddag heb ik nog even gekeken, maar nog steeds zitten er uitstekende spijkers binnen en buiten de huisjes. Dat is wel gevaarlijk hoor! Als je daar langs loopt kan iemand zich openkrassen, dus als je tijd hebt….snel alle spijkers goed tegen het hout aanslaan! Dan kan niemand zich meer bezeren! En wat staat er verder op het programma voor morgen? Om 14.00 uur komt de burgemeester, de brandweer en de politie. Er zal een burgemeester gekozen moeten worden, een brandweer en een politie die goed opletten tijdens de Bouwstad. Wie o wie gaat zich kandidaat stellen voor het burgemeesterschap? En wie voor de politie? En wie voor de brandweer? Morgen kun je je opgeven als kandidaat. Degene die de meeste stemmen heeft wordt burgemeester, politie of brandweer. Jij misschien?? Laar het weten als je je inschrijft! En of dat nog niet genoeg is! Morgenavond van 18.30 tot 19.30 uur mogen alle ouders komen kijken naar de huisjes die jullie gebouwd hebben. Slaap lekker en tot morgen! Verslag van: Donderdag 26 juli 2007. Door Ida Dijkstra (Hoofd van de Bouwpeeltuin) Een dag met vele gebeurtenissen! Vanmorgen kwam als eerste inspecteur Klaas langs voor de huizen. Dat ging er zeer officieel aan toe! Hij keek goed of de verbeteringen die hij gisteren heeft verteld aan de kinderen, ook werkelijk waren uitgevoerd. Als dat zo was kregen zij een oorkonde van goedkeuring voor de begane grond. Daarna keek hij of het dak ook stevig genoeg was. Als dat zo was kregen de kinderen ook nog een oorkonde, zodat zij daarna op het dak mochten staan en verder bouwen. Gelukkig zijn er heel wat oorkondes uitgedeeld! Gefeliciteerd met het leuke en goede resultaat jongens en meisjes!!! ’s Middags kwamen de burgemeester en de brandweer. De politie was er helaas niet. Vanmorgen waren wij al begonnen met het aanmelden van kinderen die graag burgemeester, brandweer of politieman van de Bouwpeeltuin wilden worden. De burgemeester, dhr. Pieterse, hield een officiële toespraak. Wesley van Drimmelen is nu burgemeester van Bouwstad. De brandweer hield ook een korte toespraak en benoemde de politie. Vanavond kwamen de ouders op bezoek om de pronkstukken van hun kinderen te bekijken. Met recht trotse ouders, want er wordt hard gewerkt door de kinderen en de leiding! En morgen? Morgen timmeren jullie gewoon weer verder, maar dan kunnen er ook kleinigheden verkocht worden voor kleine prijsjes! Tot dan! Verslag van: Vrijdag 27 juli 2007. Door Ida Dijkstra (Hoofd van de Bouwpeeltuin) Weer spannend: de volgende inspectieronde van Klaas, met aanwijzingen en complimenten voor de hardwerkende kinderen. Een onverwacht bezoek van een man die nog meer hout leveren kan. Allemaal latjes van ongeveer een meter die maandag worden bezorgd! Dus jongens en meisjes, jullie zijn nog niet klaar met bouwen! Vanmorgen hing er af en toe een brandlucht in de Bouwspeeltuin. Wij overal kijken en controleren waar het vandaan zou kunnen komen, maar gelukkig bleek het niet bij ons vandaan te komen. Twee dappere jongens gingen op onderzoek uit buiten de poort van de Bouwspeeltuin en gingen kijken bij een fabriek vlak in de buurt. Het leek erop dat daar de geur vandaan kwam. Kort erna was de geur verdwenen. Vanmiddag werd er flink gespeeld. Van hout waren er geweren gemaakt. Het was dus oppassen geblazen! Voordat je het wist werd je gevangen genomen, maar natuurlijk waren er dappere jongens en meisjes die bevrijdingsacties op touw gingen zetten. Aan het begin van de middag gebeurde er een klein ongelukje: een bal vloog door het raam van de knutselruimte, maar die werd snel weer gemaakt door de glasservice. Ondertussen werd er in knutselruimte het begin gemaakt met de voorbereidingen voor de playbackshow voor volgende week vrijdag Dus jongens en meisjes, houd het in de gaten: vrijdag 3 augustus playbackshow. Volgende week kun je je daarvoor opgeven! Maar eerst even goed uitrusten in het weekend. Tot maandag!

2005

2002-2005

Verlengde schooldag stopt in elke wijk Ida Dijkstra, die dagelijks met veel enthousiasme les gaf tijdens de verlengde schooldag, moet helaas stoppen. Door de bezuinigingen van de gemeente wordt de Verlengde Schooldag gestopt. Kinderen en ouders vinden het jammer. De kooklessen, knutseluren, toneellessen en dergelijke vielen bij veel kinderen in goede aarde. Jammer genoeg was de opkomst in de Zaanstreek te laag. Daarom wordt de verlengde schooldag in deze regio een half jaar eerder beëindigd. Dat is ook de reden van de stopzetting. Toch heeft Ida dit project drie jaar vol kunnen houden en veel kinderen hebben hier goede herinneringen aan overgehouden. Ook hebben veel kinderen de zelfgemaakte spullen nog thuis. Het is jammer dat een project op deze manier moet stoppen. Maandag 20 december heeft de laatste verlengde schooldag plaatsgevonden. Ida, ik denk dat ik namens veel ouders spreek als ik zeg bedankt voor de leuke drie jaar en veel succes met de rest van je loopbaan.

Conclusie
Alles tot nu toe overziende, lijkt er een paradox in dit carrièreoverzicht te zien, met name in de meerwaarde van de opleiding CKV. Ida was altijd al goed in het organiseren van activiteiten voor kinderen, zoals tijdens de verlengde schooldag hier direct boven, en de “Bouwspeeltuin 2007”. Wellicht heeft ze in vier jaar opleiding culturele vorming nog meer didactische vaardigheden opgedaan. Ook was ze altijd al goed in het maken van kleding en patronen (zie de expositie in de tuin 2011). Waarschijnlijk heeft ze tijdens de opleiding nieuwe creatieve inspiratie opgedaan, die geresulteerd heeft in de japon van lucifersdoosjes als afstudeerproject.
Zeker heeft ze tijdens de opleiding veel kunstgerelateerde kennis opgedaan, zoals over “Mondriaan en “de Stijl” en “recyclekunst”. Ze lijkt tijdens de laatste opleiding echter ook een vaardigheid te hebben verloren, namelijk: schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid. De vaardigheid van concreet tekstschrijven had ze met name opgedaan tijdens twee eerdere managementopleidingen. De aankondigingstekst voor haar expositie van september 2013 is daarentegen “warrig”.

Narcist met een roeping (1 september 2014
Bob Radstake NTR, Wildpark Nederland, NPO2, 10.02 uur noemt zichzelf organisch bouwer, woont als een kluizenaar in het bos. Wel met vrouw en dochtertje. voor wie hij thuisonderwijs in petto heeft. Omdat hij niet met de buitenwereld overweg zegt te kunnen, meent hij ook zijn dochter sociaal contact te moeten onthouden.
Vroeger schaalde ik dergelijke alternativo’s in als idealisten, sinds mijn relatie met een borderliner besef ik dat het narcisten zijn die alleen maar oog hebben voor zichzelf. Het is maar goed dat slechts een enkeling voor een dergelijk leven kiest, want de wereld zou bij zeven miljard mensen ten onder gaan aan zoveel zelfvoorzienend ruimtebeslag en goede bedoelingen. Natuurlijk alleen haalbaar in Siberië of Groenland.

En Bob loopt zoveel mogelijk op blote voeten; volgens mij krijg je er in onze hard-geasfalteerde wereld platvoeten van en zelfs een paard moet beslagen worden, omdat anders zijn voetzolen te hard slijten. En wat wil hij ermee bewijzen? Als kinderen samen stoeptegel-hinkelen dan is het een spel; als volwassenen in hun eentje “blootsvoets door Rotterdam lopen”, omdat ze zichzelf een ongeschreven, niet functionele regel hebben opgelegd dan is het een dwanghandeling, dus een stoornis. Sinds mijn relatie met een Borderliner die Anorexia heeft gehad en sinds kort Veganist lijkt te zijn, wekken dergelijke idealisten, die blijkbaar zo de zin van hun bestaan bevestigd willen zien en daarbij, in dit geval Vrouw en kinderen hun wil opleggen, slechts achterdocht en cynisme bij me op over hun bedoelingen en persoonlijkheidsstructuur. De commentaarstem zit niet voor niets vol ironie.

Mijn definities
• Een narcist leeft in zijn eigen universum, heeft alleen zijn eigen welzijn voor ogen en is niet wezenlijk geïnteresseerd in de mensen in zijn omgeving (laat onbewust geen mensen toe).
• Een idealist wil naast zijn eigen welzijn ook dat van de mensen in zijn omgeving verbeteren en is daarbij waarschijnlijk eerder geïnteresseerd in het proces dan in de mens (eerder in het mechanisme dan in het organisme).
• De egoïst is zich negatief bewust van zijn omgeving en gunt de mensen daarin niet dat wat hij zelf heeft, omdat delen inleveren betekent (stoot mensen bewust af).
• De egocentrist is zich extreem bewust van zijn omgeving omdat hij afhankelijk is van bevestiging door de mensen in zijn omgeving.

Wordt vervolgd