This is the end - de eerste regel van “Sky Fall” van Adele. Wat heb ik deze zin vaak door mijn hoofd horen zingen in de afgelopen weken. This is the end…

Een bezoek aan mijn moeder vandaag maakte liet mij zien hoe het is om gevangen te zijn. Gevangen in je eigen lijf, gevangen in je eigen leven. O, zo graag wil ik haar uit haar gevangenis bevrijden. Haar leiden naar een uitweg, de laatste uitweg in dit leven.

De laatste maanden zijn voor mij haast onbeschrijflijk geweest. Het was ook opvallend stil met bloggen en nieuwsbrieven. Kennelijk was mijn binnenwereld teveel in beweging om het naar buiten toe te kunnen brengen. Wat is er dan veranderd?

Het woord valt nog al eens, vertrouwen! Over het algemeen een woord met lading omdat er de laatste tijd niet meer zoveel vertrouwen is. Het nieuws puilt uit van boodschappen waaruit blijkt dat “er weinig vertrouwen is”, in de economie en de politiek bijvoorbeeld. Waar begint vertrouwen eigenlijk?! Vraag jij je dat weleens af?

Laatst ontving ik een mail van de nieuwe dirigent van ons koor. Daarin meldt hij dat we een nieuw kerstnummer in de grondverf gaan zetten. Dat een heel aantal nummers al goed in de grondverf staan en dat we nog tijd genoeg hebben om te schuren, plamuren en te lakken. Grappig om te lezen, zo net voordat ik zelf kozijnen en plinten van mijn praktijkruimte in de lak ging zetten. De metafoor van verbouwen is in mijn leven veel langs gekomen. Boeiend hoe een verbouwingsproces langs je leven(sproces) gelegd kan worden. Hier een eerste blog erover.

1) Aanmoediging 2) Aansporen 3) Aansporing 4) Assistentie 5) Baat 6) Bolwerk 7) Bescherming 8) Bijstand 9) Bemoediging 10) Financiële hulp 11) Grip 12) Houvast

Laatst sprak ik met een bekende wiens dochter, net als mijn zoon, naar een particuliere school gaat vanaf dit schooljaar. In onze situaties is deze beslissing genomen omdat de kinderen moeite hebben met aspecten in het reguliere onderwijs (door o.a. dyslexie, adhd). Hij is daar eigenlijk niet zo’n voorstander van en wel om de volgende reden.

Al een paar weken probeer een ik blog af te maken met als onderwerp AD(H)D. Het lukt niet om het naar tevredenheid af te ronden. Ik blijf hangen bij de tips voor het omgaan met iemand met ADHD. Nu ben ik een boek voor de zoveelste (ik denk 3^e) keer aan het lezen – “de Celestijnse belofte”. Ineens besefte ik dat er maar 1 tip is.

Hoe vaak heb ik gedacht om een brief of een mail te schrijven, een gesprek aan te gaan. En het dan toch maar niet gedaan. Met argumenten als “het heeft toch geen zin”, “ze luisteren toch niet naar mij” bij voorbaat al de strijd opgegeven. Slikken! Deze keer mooi niet!

Daar stond ik ineens vanmorgen, met tranen in mijn ogen aan het aanrecht. Tussen alle bedrijven door kwam ineens een inzicht dat me diep raakte. Net man en zoon weggebracht naar het theater, waar mijn zoon een optreden had. En vlak voordat ik mijn dochter op ging halen van een logeerpartijtje om snel samen naar het theater terug te gaan om te luisteren naar het concert.

Als kind zat ik uren liedjes te draaien en mee te zingen. Buiten spelen en ravotten waren ook favoriet. Sporten deed ik ook heel graag en fanatiek. Waar bleven al die geliefde activiteiten in mijn puberteit en als volwassene? En hoe is dat bij jou?

Zeg jij (bijna) altijd ja? Geef je direct antwoord als iemand iets aan je vraagt? Neem je werk mee naar huis terwijl je eigenlijk toe bent aan ontspanning? Zeg je dat je het wel even regelt en heb je daar meteen spijt van? Kortom: heb je moeite met grenzen stellen?

De reünie van mijn middelbare school is alweer bijna 5 jaar geleden! Gisteravond kreeg ik nog een mail van een oud-klasgenoot dat mijn verhaal indruk heeft gemaakt. Bijzonder om dat te lezen maar wat maakt het zo? Toch dat stukje erkenning?

Kennelijk uitzichtloos…. De situatie waarin ik me bevind. Het lijkt wel of ik in een kringetje blijf rondlopen en dat bevalt me helemaal niet. Frustratie en boosheid steken de kop op. Zo hard gewerkt aan mijn ontwikkeling en me bevrijd voelen… en toch ook niet.

Met een brok in mijn keel en een knoop in mijn darmen zit ik in de auto. Vandaag is de grote dag. Mama wordt opgenomen in een verpleeghuis, op een gesloten afdeling. Heftig!